แม่สื่อหัวเราะพลางกล่าวว่า "พระชายา ข้าน้อยอยู่หน้าประตู หากมีสิ่งใด ท่านเรียกข้าน้อยได้เลย!"
จั้นหลานพยักหน้ารับ แม่สื่อจึงพาเสี่ยวเถาไปคอยอยู่หน้าประตู
จั้นหลานวางพัดกลมลง มองสำรวจรอบทิศ ห้องนี้จัดวางคล้ายกับห้องเดิมของมู่เหยียนอยู่บ้าง แต่ก็ดูประณีตยิ่งกว่าห้องเดิมเสียอีก
ในอากาศ กล้วยไม้บนโต๊ะส่งกลิ่นหอมจางๆ ละมุนละไม จั้นหลานลุกขึ้นจากเตียงนุ่มๆ แล้วเดินชมเรือนวิวาห์ของตน พบว่าหรูหราเกินคาด แต่ก็แฝงไว้ด้วยรสนิยมอันสุขุม
นางเดินเข้าไปในห้องชั้นในสุด ก็ได้ยินเสียงสายน้ำ
แคว้นหนานจิ้นมีบ่อน้ำพุร้อนไม่น้อย เหล่าตระกูลใหญ่ในเมืองติ้งอันยิ่งชอบสร้างเรือนข้างเคียงไว้รายรอบบ่อน้ำพุร้อน
เมื่อเข้าไปในห้อง นางก็พบกับบ่อน้ำพุร้อนแห่งหนึ่ง ดูเหมือนตอนที่มู่เหยียนเลือกสถานที่สร้างจวนอ๋อง เขาเลือกพื้นที่ที่มีน้ำพุร้อนด้วย เพราะโรคหนาวของเขายังไม่หายสนิท จำเป็นต้องอาบน้ำพุร้อนเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกาย
กลีบดอกไม้สีแดงลอยอยู่บนผิวน้ำพุร้อน นางเหลือบไปมองราวแขวนเสื้อ ก็ต้องประหลาดใจที่เห็นชุดนอนของนางกับมู่เหยียนแขวนอยู่คู่กัน
จั้นหลานหน้าแดงขึ้นมาทันที นางกับมู่เหยียนเป็นสามีภรรยากันแล้ว ต่อจากนี้คงหนีไม่พ้นการได้เห็นร่างกายกันอย่างเปิดเผย
จั้นหลานเดินไปชมห้องหนังสือกับห้องอื่นๆ อีกครั้ง แล้วจึงกลับมายังเรือนวิวาห์
นางนั่งลงที่โต๊ะ หยิบผลไม้แช่อิ่มขึ้นมากินหนึ่งลูก ความหวานซาบซ่าน ราวกับความรู้สึกในยามนี้ของนาง
......
ในงานเลี้ยงด้านนอก ระหว่างการยกจอกเปลี่ยนถ้วย มู่เหยียนมองไปทางจูเว่ยแล้วถามว่า "ส่งอาหารไปให้หลานเอ๋อร์แล้วหรือยัง?"