"ซีเอ๋อร์!" เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของหลิวซี
หลิวซีตกใจ รีบหันไปมอง กลับเห็นร่างคุ้นเคยคนหนึ่ง แต่ร่างนั้นไม่แข็งแรงเหมือนวัยหนุ่มสาวอีกต่อไป
หลังชายคนนั้นก็ค่อมลง ผมก็กลายเป็นสีดอกเลา
หลิวซีตกใจก่อน แล้วก็ร้องไห้ออกมา คนที่มานั้นคือบิดาของนางเอง
"ท่านพ่อ ท่านได้ยินว่าลูกสาวล้างแค้นให้ตระกูลสำเร็จ เลยมาหาลูกงั้นหรือ?" หลิวซีแทบไม่เชื่อสายตา
บิดาของนางตายไปแล้วจริง ๆ ไม่อาจปรากฏตัวที่นี่ได้
ขุนนางหลิวเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ "ลูกเอ๋ย พ่อไม่ได้ตาย พ่อถูกคนช่วยออกมาจากคุก!"
จนกระทั่งขุนนางหลิวเดินมาถึงข้างกายหลิวซี หลิวซีเห็นผมหงอกและรอยย่นบนใบหน้าของบิดา นางจึงกำมือบิดาไว้แน่น จึงเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นความจริง
พ่อลูกทั้งสองกอดกันร่ำไห้
หลิวซีถามขึ้นว่า "ท่านพ่อ ใครช่วยท่านไว้?"
ขุนนางหลิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "พ่อบอกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ กรมทัณฑ์สวรรค์ผู้บัญชาการช่วยพ่อไว้!"
หลิวซีเคยได้ยินชื่อเสียงของมู่เหยียนมานานแล้ว
แต่เขาไม่ใช่ขุนนางเลวทรามที่แผ่อำนาจล่วงเกินฟ้าหรอกหรือ?
เหตุใดจึงมาช่วยบิดาของนาง!
ขุนนางหลิวพูดต่อ "ตอนแรกพ่อก็ไม่เชื่อ ผู้บัญชาการหานักโทษประหารมาแทนพ่อ พ่อถึงได้มีชีวิตอยู่ถึงทุกวันนี้ แต่การตายของพ่อเป็นที่รู้กันทั้งแผ่นดินแล้ว บัดนี้พ่อจึงเปลี่ยนชื่อแฝงตัวอยู่บนภูเขานี้"
หลิวซีเช็ดน้ำตา "ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว"
ขุนนางหลิวคุกเข่าลงโขกศีรษะสามครั้งหน้าหลุมศพภรรยา "พ่อผิดต่อแม่ของเจ้า!"
หลิวซีประคองบิดาลุกขึ้น "ท่านพ่อ ไม่ใช่ความผิดของท่าน แม่หากรู้ใต้หล้านี้ ก็คงดีใจนักที่ท่านยังมีชีวิตอยู่"