จั้นหลานชำเลืองมองโอวหยางเช็งเม้งหนึ่งที รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันที
ในจังหวะที่เขากำลังเอ่ยพูด จั้นหลานก็ผ่อนแรงที่มือขวาโดยพลัน พลิกกายลุกขึ้นจากทางซ้าย ใช้มือซ้ายคว้าทวนรบออกมาด้วยความรวดเร็วดั่งสายฟ้า
โอวหยางเช็งเม้งพลั้งถูกแรงส่งให้ซัดออกไป ทรุดลงนอนราบกับพื้น
เขากำลังจะดีดตัวลุกขึ้นด้วยท่าปลาหลบเกล็ด ก็ถูกจั้นหลานใช้ทวนรบฟาดกลับลงไปอย่างจัง
เพียะ!
โอวหยางเช็งเม้งถูกจั้นหลานใช้ทวนรบที่มือซ้ายตวัดมากระแทกเข้าที่กลางอกอย่างหนัก
"โผลก!"
โอวหยางเช็งเม้งพ่นเลือดออกมาเป็นคำใหญ่
จากนั้นปลายทวนของจั้นหลานก็ชี้ไปยังโอวหยางเช็งเม้งที่นอนอยู่กับพื้น นางเอ่ยด้วยท่าทีมองข้ามอย่างเย็นชา "ไอ้เดนคนน่ารังเกียจ หาชีวิตใส่ตัว!"
คนใต้เวทีแตกตื่นโห่ร้องขึ้นมาทันที
"อ้า!"
"คุณหนูจั้นชนะแล้ว!"
จั้นเสวี่ยโหรว จั้นลี่ลั่ว ชุยอิง และไป๋ลู่ สี่นางพากันหน้าบูดบึ้ง ส่วนจั้นซินเฉิงแววตาหม่นลง ดูท่าจั้นหลานจะฆ่าไม่ยากเย็นเลย!
จั้นเป่ยชางสีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ฉินซวงตื่นเต้นจนขอบตาแดงก่ำ
จั้นฮุยทนไม่ไหวจริง ๆ จึงตบมือให้จั้นหลาน
มู่เหยียนนั่งอยู่กับที่ หลีกยิ้มบาง ๆ วางใจลงได้
ในเวลาเดียวกัน หวงกุ่นเอาชนะฉีหมิงได้ เซียวเฉินก็เอาชนะฮัวจิ่ว บนเวทีเหลือเพียงสี่คนแล้ว
เดิมทีเซียวเฉินเห็นจั้นหลานเอาชนะโอวหยางเช็งเม้งได้ ก็คิดจะให้หวงกุ่นอยู่ต่อ แล้วให้สามคนผ่านเข้ารอบโดยตรง
แต่ไม่คิดว่าหวงกุ่นจะไม่รู้จักมารยาท ประเคน"ขโมยลูกท้อ"ให้เขาเสียเลย เซียวเฉินแก้มแดงก่ำ ต้องโน้มตัวหลบกรงเล็บปีศาจของหวงกุ่น
"เจ้านี่ไม่รู้จักมารยาทเสียเลย!" เซียวเฉินทนไม่ไหว คว้าทวนรบขึ้นมาสอนบทเรียนให้หวงกุ่น