ซือจวินมาถึงจวนแม่ทัพ จั้นเป่ยชางมองเขาแล้วรู้สึกไม่พอใจในใจ
แต่ก่อนตอนที่ซือจวินยังเป็น"ลูกเขย"ในอนาคตของเขา จั้นเป่ยชางก็ไม่ค่อยชอบเขาเท่าใดนัก
หากไม่ใช่เพราะจั้นเสวี่ยโหรวเอาชีวิตเข้าอ้อนวอน เขาก็คงไม่ยอมรับการแต่งงานของคนทั้งสอง
ต่อมาฝ่าบาททรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกพระราชทานสมรสให้ เขาก็จำต้องจำใจยอมรับ
บัดนี้ซือจวินกับจวนแม่ทัพไร้ซึ่งความเกี่ยวข้องกันโดยสิ้นเชิง ในช่วงเวลาอ่อนไหวเช่นนี้ของการชิงบัลลังก์ ซือจวินกลับมายังตระกูลจั้น ให้คนภายนอกคิดไปได้อย่างไร
จั้นเป่ยชางเตรียมจะผลักไสไล่ส่งเขาอย่างรีบเร่ง จึงเอ่ยเข้าประเด็นตรง ๆ "ฝ่าบาทเวย์อ๋อง วันนี้ที่เสด็จมา คงมีกิจธุระกระมัง?"
ซือจวินผงกศีรษะรับ "ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับโหรวเอ๋อร์ ข้าก็สมควรเรียกท่านทั้งสองว่าบิดาบุญธรรมมารดาบุญธรรม"
จั้นเป่ยชางขมวดคิ้วมุ่น ฉินซวงได้แต่มองซือจวินอย่างสังเกต คาดเดาถึงเจตนาที่มา
ซือจวินยิ้มแล้วเอ่ยปาก "วันนี้ข้ามาขอสู่ขอ โปรดรับโหรวเอ๋อร์เป็นชายาน้อย ขอเรียนบิดามารดาบุญธรรมโปรดเห็นชอบด้วย"
จั้นเป่ยชางเอ่ยเสียงหนัก "โหรวเอ๋อร์ไม่มีวันเป็นอนุภรรยาของผู้ใด!"
ความหมายของเขาชัดเจนยิ่งนัก จั้นเสวี่ยโหรวต้องเป็นชายาเอกเท่านั้น เขาไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้!
ซือจวินไม่เร่งร้อน ค่อย ๆ เอ่ย "ในใจข้ามีแต่โหรวเอ๋อร์ การให้นางเป็นอนุภรรยาไม่ใช่ความตั้งใจจริงของข้า แต่ชายาเอกคนปัจจุบันกับข้าไร้ซึ่งความรักใคร่ แต่องค์จักรพรรดิพระราชทานสมรสด้วยพระองค์เอง ข้าไม่อาจขัดพระบัญชาได้"
ฉินซวงยิ้มบาง ๆ เอ่ยอย่างสง่างาม "ฝ่าบาทเวย์อ๋อง แต่ว่าพวกเราไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ ของโหรวเอ๋อร์ เรื่องนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้หรอกเพคะ"
จั้นเป่ยชางสายตาหม่นหมอง พยักหน้ารับ "จริงดังที่ว่านั้น"