ยามราตรี จั้นหลานและพรรคพวกรอจนคนขายของจากไป แล้วพากันปีนข้ามกำแพงจากตรอกหลังบ้านของหลิวจินซิ่วเข้าไปในลานบ้าน
หลิวจินซิ่วนั่งจัดโต๊ะอาหารอยู่ในห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งบ่นอุบอิบพร้อมกับโยนตะเกียบลงบนโต๊ะว่า "วันนี้กินผักกาดขาวกับหัวไช้เท้าอีกแล้ว แถมยังมีไข่อีก ครอบครัวเราจนถึงขนาดนี้เลยหรือ"
หลิวจินซิ่วยิ้มแล้วกล่าวว่า "ลูกเอ๋ย เดือนหลายเดือนนี้แม่มือไม่ค่อยสั่น พอดีเจ้าก็กินไปก่อนนะ"
ชายหนุ่มทำหน้าหงุดหงิดกล่าวว่า "ยังไงกัน นางยังไม่ส่งเงินมาให้สองอีกหรือ ท่านทำเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น แล้วเขาก็ปล่อยปะละเลยท่านงั้นหรือ"
หลิจินซิ่วมือใจสั่นระรัว แล้วปลอบโยนว่า "เขาอยู่ในเมืองติ้งอัน คงมีเรื่องสำคัญขัดขวางเป็นแน่แท้"
นางก็กำลังคิดอยู่ว่า ทำใส่หลี่ซื่อหลายเดือนนี้ยังไม่ส่งเงินมาให้
ครอบครัวนี้ ต้องอาศัยเงินของหลี่ซื่อมาประทังชีวิตได้อย่างเท่านั้น จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน!
จั้นหลานได้ยินดังนั้น ก็นึกในใจ คงเป็นหลี่ซื่อที่หลิวจินซิ่วนพูดถึง
นางเดินย่างเบาไปเปิดประตู ภายในห้อง สองแม่ลูกลกกตกใจมองจั้นหลาน
"เจ้าเป็นผู้ใด" ลูกชายคนอ้วนของหลิวจินซิ้วที่ชื่อหลี่หวนถามขึ้น
"หลี่ซื่อใหข้าส่งเงินมาให้เจ้า" จั้นหลานกล่าวเสียงเบา
หลี่หวนถามอย่างตื่เต้น "ทำไมเจ้าถึงเพิ่งมา"
หลิวจินซิ่วมองจั้นหลานอย่างระแวง "ทำไม้ถึงเป็นธรรมดาที่ส่งผ่านร้านแลกเงิน แล้วไหนกัน วันนี้ถึงมาด้วยตัวเอง"
"เพราะหลี่ซื่อได้รับบาดเจ็บ จึงต้องนอนลงอยู่ กลัวว่าเจ้าจะรอไม่ไหว ดังนั้นจึงฝากให้กมา" จั้นหลานกล่าวเสียงเรียบ