นับตั้งแต่มู่เหยียนขึ้นครองราชย์ วิกฤตที่ตระกูลไป๋ถูกซือหยุนกดขี่ก็คลี่คลายลง ไป๋เฉินและพระชายาเจ้าเมืองเจิ้นหนานย้ายกลับมาอยู่ที่จวนเจ้าเมืองเจิ้นหนานด้วยกัน
ไป๋เฉินเร่งฝีเท้ามายังจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ บัดนี้หลิวซียังพำนักอยู่ที่นี่
หลิวซีอยู่ในลานบ้านกำลังแบ่งเนื้อให้เจ้าแมวดำน้อย เสี่ยวไป๋ และลูกหมาสามตัว อีกสองสามวันเจ้าแมวดำน้อยพวกมันจะถูกอดมืดส่งเข้าวังหลวง
นางลูบหัวลูกหมาน้อยทั้งหลาย พวกมันดูดนมไปพลางส่งเสียงร้องครางอย่างสบายใจ
หลิวซีเดินเข้าไปในครัวเล็ก เพิ่งล้างมือเสร็จก็เห็นไป๋เฉินเร่งฝีเท้าเดินเข้ามา
หลิวซีใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะ แสร้งทำเป็นไม่เห็นเขา
นับตั้งแต่ครั้งนั้นที่ทั้งคู่ร่วมประสบภัยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน นางพบว่าตนเองมักนึกถึงไป๋เฉินอยู่เสมอ
ท่าทางไม่เอาถ่านของไป๋เฉินที่นางเคยเมินเฉย บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าไว้วางใจในใจของนาง
ยามนี้ความในใจของนางที่มีต่อไป๋เฉินสลับซับซ้อนยิ่งนัก ครั้งก่อนนางปฏิเสธไป๋เฉินอย่างเด็ดขาดเพียงใด บัดนี้หากนางจะตอบรับเขา จะดูน่าขันหรือไม่
หลิวซีได้ยินเสียงฝีเท้าของไป๋เฉิน หัวใจของนางเริ่มเต้นถี่รัวขึ้น
เงาดำร่างหนึ่งทาบลงบนตัวนาง ดวงตาอ่อนโยนของไป๋เฉินจ้องมองหลิวซี "คือว่า... ฝ่าบาททรงแต่งตั้งข้าเป็นผู้บัญชาการกองเรือ อีกสองสามวันข้าต้องไปยังเมืองอู่อานแล้ว"
หลิวซีขมวดคิ้วเบา ๆ ไป๋เฉินจะจากไปแล้ว
"ซีโหวเย่จะไปนานเพียงใด" เสียงของนางไม่ดังนัก แต่สุดท้ายก็อดถามไม่ได้
สีหน้าไป๋เฉินจริงจังขึ้น "เหล่าทหารเรือยังไม่สำเร็จ เหล่าทหารจะไม่หวนคืน"