จั้นหลานถูกมู่เหยียนแบกไว้บนบ่า เหล้าเมื่อครู่แม้จะดื่มไปไม่มาก แต่มันก็ทำให้ท้องของนางปั่นป่วนไม่น้อย
มู่เหยียนสัมผัสได้ถึงความไม่สบายตัวของนาง หลังจากวางนางลง ก็อุ้มนางในแนวนอนเดินต่อไปข้างหน้า
เหล่านักฆ่ามืดที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดต่างเบนสายตาหนีไปทางอื่น
พวกเขารู้สึกว่าแทบจะหายใจไม่ออก
เพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงอำมหิตและความเย็นเยียบที่ห่างหายไปนานจากตัวนายท่าน
"ข้าไม่ได้เมา วางข้าลง" จั้นหลานไม่พอใจจึงแกว่งขาเล็ก ๆ
มู่เหยียนไม่ว่าจะนางดิ้นรนอย่างไร ก็ยังคงนิ่งเงียบอุ้มนางเข้าไปในห้องวิวาห์
จั้นหลานถูกโยกขึ้นลงตามการก้าวเดินของเขา จึงได้แต่กอดคอเขาไว้แน่น
จนกระทั่งร่างกายของนางพลันไร้น้ำหนัก คนทั้งคนเพิ่งจะรู้สึกตัว ก็พบว่าตนอยู่ในบ่อน้ำอุ่นอันอบอุ่นเสียแล้ว
จั้นหลานยืนขึ้นจากสระ ตัวเปียกโชกมองไปทางมู่เหยียน
เขายืนอยู่ริมบ่อน้ำพุร้อน สายตาของทั้งคู่บรรจบกัน สั้นนักแต่ร้อนแรง จั้นหลานจนปัญญาจึงหันหน้าหนีสายตาของเขา
ทันใดนั้น คางของนางก็ถูกมือของเขาจับหันกลับมา มู่เหยียนโน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากของนาง
จั้นหลานกัดริมฝีปากเขาทันที มู่เหยียนเจ็บจึงใช้นิ้วสัมผัสริมฝีปากของตน แล้วมองนางพร้อมกับเอ่ยปากถามว่า "เหตุใดเจ้าจึงออกจากจวนเพียงลำพัง!"
จั้นหลานตะลึง สิ่งที่เขาโกรธไม่ใช่เพราะนางร่วมเล่นไพ่เก้ากับชายสามคน แต่เป็นเพราะนางออกจากจวนเพียงลำพังต่างหาก