ริมฝีปากของมู่เหยียนอยู่ที่พระศอของจั้นหลาน เขาได้กลิ่นหอมดอกไม้ที่ติดกายนาง ผิวกายของนางเรียบเนียนราวกับทารก
มู่เหยียนรีบลุกขึ้นอย่างตระหนก เช็ดคราบเลือดเล็กน้อยที่มุมปาก
จั้นหลานเจ็บแปลบจึงค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา นางมองมู่เหยียนที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างมึนงง ครู่หนึ่งจึงลูบลำคอของตัวเองแล้วด่า "มู่เหยียน แกเป็นหมาไปแล้วหรือไง?"
มู่เหยียนจับข้อมือของนางแน่น กล่องเสียงขยับขึ้นลง แล้วพูดเสียงเย็น "ในที่สุดก็ตื่นเสียที!"
แก้มของจั้นหลานขึ้นสีระเรื่อ นางจ้องมู่เหยียน "มู่เหยียน แกไม่ใช่คน ในความฝันยังกลั่นแกล้งข้าอีก!"
มู่เหยียนขมวดคิ้ว หญิงผู้นี้ปกติดูฉลาดปราดเปรื่องนัก พอได้ดื่มเหล้าเข้าไปกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
โชคดีที่มีคนอยู่นอกประตูคอยคุ้มครองนาง ฝีมือของผู้คนเหล่านี้สูสีกับอ๋ำมืดของเขา
หากไม่ใช่เขา ใครทั่วไปก็เข้าไปในเรือนของจั้นหลานไม่ได้
มู่เหยียนมองจั้นหลานที่ทำหน้าน้อยใจราวกับเด็กที่ถูกกลั่นแกล้ง เขาลุกขึ้นไปรินน้ำให้จั้นหลานหนึ่งถ้วย
จั้นหลานไม่ยอมดื่มเด็ดขาด แล้วก็กอดหน้ากากของมู่เหยียนหลับไปอีกครั้ง
เจ้าแมวดำน้อยเดินตรงเข้ามากัดชายกางเกงของมู่เหยียน มู่เหยียนคว้าต้นคอของเจ้าแมวดำน้อยยกขึ้นมา แล้วข่มขู่ "เจ้าไม่เห็นหรือไงว่านายหญิงของเจ้าซบหน้าอกข้าเอง ยังจะไม่ยอมปล่อยอีก?"
"โฮ้งๆ!" เจ้าแมวดำน้อยไม่ยอมรับ
มู่เหยียนวางมันลงบนโต๊ะ เจ้าแมวดำน้อยก็ไม่กล้ากระโดดลงมา ได้แต่เดินวนเป็นวงกลมบนโต๊ะ
มู่เหยียนล้างมือแล้วเดินไปที่ข้างเตียง จ้องมองใบหน้าหลับใหลของจั้นหลาน ถึงแม้นางไม่ได้แต่งแต้มสีสัน ใบหน้าก็ยังงดงามสดใสเกินใคร