รอยยิ้มของทหารซีหรงท่ามกลางแสงเพลิงนั้นช่างเย่อหยิ่งยิ่งนัก
หนวดเครารุงรังของหัวหน้าหน่วยที่นำทัพพลิ้วไหวไม่หยุดตามรอยยิ้มของเขา
ในชั่วขณะคับขันนั้น หญิงชุดม่วงใต้ผ้าคลุมหน้าก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา ก่อนจะโน้มตัวลง ใช้กริชในมือฟันเชือกป่านที่ผูกไว้กับต้นไม้ขาดอย่างรวดเร็ว
วูบ ๆ ๆ!
ทั้งหลายเคลื่อนหายไปในความมืดยามราตรีดั่งภูตผี!
เสียงหัวเราะของทหารซีหรงค่อย ๆ จางหายไป
"คนไปไหนกัน!" หัวหน้าหน่วยที่นำทัพร้องขึ้น พลางพลิกตัวลงจากหลังม้า วิ่งไม่กี่ก้าวก็ขึ้นไปบนยอดเนินทราย
เขาลืมตากว้าง มองรอยขูดขีดบนยอดเนินทรายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
คนกลุ่มนี้ไม่นึกว่า จะนั่งอยู่บนแผ่นกระดานเลื่อนทราย ร่อนลงไปตามเนินทรายสูงชันหลายร้อยจั้งได้!
"บัดซบ!" หัวหน้าหน่วยที่นำทัพอดไม่ได้ คว้าธนูหน้าไม้ยิงตามทิศทางที่พวกนั้นจากไปไม่กี่ลูก
แต่ไม่ว่าลูกธนูจะเร็วปานใด ก็ไม่อาจทันความเร็วของจั้นหลานและพรรคพวกได้
"รีบไล่ตามลงไปให้หมด!" หัวหน้าหน่วยที่นำทัพโกรธจัดจนโยนธนูหน้าไม้ทิ้ง
ทหารซีหรงที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวอย่างหวาดกลัว "หัวหน้า ข้าไม่มีแผ่นกระดานเลื่อนทราย ลงไปไม่ได้จริง ๆ !"
"ใช่แล้ว หากลงไปแบบนี้ ชีวิตคงไม่รอด!"
ท่ามกลางเสียงคัดค้านทั้งหลาย ในที่สุดหัวหน้าหน่วยก็ยอมถอย แต่ยังแหวใส่ "รีบกลับไป รายงานต่อหัวหน้าหน่วยใหญ่!"
จั้นหลานจับที่จับแผ่นกระดานเลื่อนทราย ท่ามกลางลมและทราย ก้าวถึงเชิงเนินทรายอย่างรวดเร็ว
องครักษ์พลีชีพสองคนที่รออยู่ได้เตรียมอูฐหลายตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว หากวกไปอีกหน่อยก็จะถึงด่านเฟิงหยูได้