ในใจของฮ่องเต้เซวียนอู่กระจ่างแจ้งดั่งกระจก บารมีของตระกูลฮองเฮารองจากตระกูลจั้นเพียงหนึ่งเดียว เขายังคิดจะใช้ตระกูลเฉินซึ่งเป็นตระกูลฝ่ายมารดาของฮองเฮามาคานอำนาจทหารของกองทัพตระกูลจั้น
ดังนั้น บัดนี้เขาจึงตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่อาจลงโทษอ๋องยวี่อย่างหนักหนาได้
สายตาของเขามองไปทางซือจวิน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ซือจวิน แม้เจ้าจักอ้างว่าถูกบีบบังคับ แต่ผู้ที่ติดต่อกับชนเผ่าซีหรงก็คือเจ้า ถึงแม้จะมีคนแอบบอกแก่ข้า แต่ก็ไม่อาจความดีลบล้างความผิดได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้ลดตำแหน่งซือจวินไปยังดินแดนหลิงหนาน เพื่อรอดูท่าทีภายหน้า"
ดวงตาของซือจวินเบิกกว้าง เขามิคิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทจะเก็บอ๋องยวี่ไว้ข้างกาย
กลับส่งเขาลงไปยังดินแดนหลิงหนานอันกันดารและห่างไกลผู้คน
ที่นั่นห่างจากเมืองติ้งอันถึงพันกว่าลี้ แล้วเช่นนี้เขาจะมีทางใดกลับคืนสู่เมืองติ้งอันได้เล่า!
ฆ่าศัตรูแปดร้อย เสียหายเองหนึ่งพัน
สุดท้ายเขาก็มิได้เป็นฝ่ายชนะ!
ซือจวินเพียงแต่เคียดแค้นผู้นั้นที่ผลักเขามาสู่สภาวะเช่นนี้
จั้นหลานซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู กลั้นความอยากจามเอาไว้จนแทบระเบิด
ต้องมีใครบางคนกำลังด่าว่านางเป็นแน่
ต่อให้คิดด้วยปลายเท้าก็รู้ว่า ต้องเป็นซือจวินที่ด่าว่านาง
ทว่า การที่ฮ่องเต้เซวียนอู่จัดการกับซือจวินเช่นนี้ ทำให้นางประหลาดใจอยู่บ้าง ดูท่า ฮ่องเต้เซวียนอู่มิได้โหดเหี้ยมเท่ากลอุบายของซือจวินจริง ๆ
ในใจของเขายังคงคิดถึงสายเลือดและความผูกพันบางอย่าง ยังคิดถึงว่าหลายปีมานี้เขาทำให้ซือจวินต้องขาดสิ่งที่ควรได้
แต่ฮ่องเต้เซวียนอู่ต่อตระกูลจั้นนั้นโหดเหี้ยมไร้ปราณี ดังนั้นวันนี้จั้นเฟิงคงมิได้จุดจบอันใดที่ดี
ฮ่องเต้เซวียนอู่มองไปที่จั้นซินจางและจั้นเป่ยชางซึ่งยังคงสงบเยือกเย็นได้อย่างน่าอัศจรรย์ แล้วเลื่อนสายตามายังจั้นเฟิงที่ตัวสั่นเทาราวกับร่อนแยก
เขากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "จั้นเฟิงคบคิดโจรน้ำ ชิงข้าวเสบียงกองทัพ ทั้งยังคบคิดศัตรูทรยศแผ่นดิน แต่อาลัยที่บิดาของเขาจั้นซินเฉิงต้องบาดเจ็บเพื่อชาติ ข้าจะริบอำนาจทหารบางส่วนที่จั้นเฟิงถืออยู่ แล้วเนรเทศไปยังหนิงกู่ถ่า"