ไป๋เฉินรู้สึกเขินอายเป็นครั้งแรกที่ถูกสายตาบริสุทธิ์ปราศจากมลทินของสตรีผู้นั้นจ้องมอง
ก่อนที่นางจะละสายตาไป เขาก็เบนสายตามองไปทางอื่นเสียก่อน
"พี่สาวหลิวซี เจ้ากำลังมองอะไรอยู่หรือ?" เสียงของเสี่ยวเถาลอยมา
หลิวซีหันไปทางเสี่ยวเถาเอ่ยว่า "ไม่มีอะไร"
นางเพียงแต่มองเห็นบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง นัยน์ตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยเสน่หา จนนางรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
"เสี่ยวเถา กลับกันเถิด!"
พูดจบ หลิวซีก็ดึงมือเสี่ยวเถา พาเจ้าแมวดำน้อยที่ยังอาลัยอาวรณ์เดินออกจากสวนดอกไม้ไป
ไป๋เฉินกว่าจะรู้สึกตัวก็ต้องใช้เวลานาน เขายืนตะลึงอยู่กับที่จริง ๆ
เขาใช้พัดตีศีรษะตัวเองเบา ๆ พลางเอ่ย "ปากของมู่เหยียนช่างเป็นพิษนัก!"
เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเด็ดขาด เขาจะตกสู่เงื้อมมือสตรีเหมือนมู่เหยียนได้อย่างไร
แต่สตรีผู้นั้นเป็นใครกัน? เหตุใดจึงมาอยู่ในจวนของมู่เหยียน
ไป๋เฉินละสายตาจากการจ้องมอง ส่ายหน้าอย่างจนใจ บางที เขาอาจจะมองสตรีที่งามหยาดเยิ้ม เจ้าชู้ และน่ารักมามากเกินไป ครั้นได้เห็นสตรีผู้นี้จึงรู้สึกสบายตายิ่งนัก
เขากวัดพัดเปิดปิด ก้าวออกจากจวนของมู่เหยียน
......
จั้นหลานกินอาหารที่มารดาทำเอง หลับตาด้วยความอิ่มเอมใจ พลางเอ่ยชมไม่ขาดปาก "ท่านแม่ ฝีมือทำอาหารของท่านแม่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!"
ฉินซวงมองบุตรีที่ไม่โอ้อวดแม้แต่น้อย กินแม้กระทั่งผักชีที่ใช้แต่งกลิ่นในชามจนหมด จิตใจก็รู้สึกเจ็บปวดระคนขื่นขม
หากนางได้อยู่เคียงข้างหลานเอ๋อร์ตลอดมา เช่นนั้นบุตรีของนางคงไม่ต้องทนรับความอยุติธรรมมามากมายเพียงนี้
"อ้อ ใช่แล้ว โหรวเอ๋อร์ น้ำแกงแก้เมายังไม่ได้ดื่มเลยนะ!"
จั้นหลานได้ยินคำเรียกนั้นก็รู้สึกผิดหวังทันที ถึงกับฉินซวงเองก็ไม่ทันสังเกตว่าเมื่อครู่ตนเรียกจั้นหลานว่าอะไร โหรวเอ๋อร์