จั้นซินจางได้ยินว่าชู่อินตั้งครรภ์ แววตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา "ดีนัก...ต่อไปไม่ว่าหลานสะใภ้จะคลอดบุตรชายหรือบุตรหญิง อย่าให้เขา...ต้องออกรบเลย ตระกูลจั้นเราไม่ขาดแม่ทัพ ขอเพียงให้เขามีชีวิตอยู่อย่างอิสระไร้กังวลก็พอแล้ว!"
จั้นหลานน้ำตาคลอ "ท่านปู่ ตราบใดยังมีวันหนึ่งใต้หล้านี้จะสงบสุข ไม่ต้องรบทัพจับศึกอีกต่อไป"
จั้นซินจางมองจั้นหลานอย่างมีความหมาย พึมพำ "เสียดายที่ปู่ไม่มีโอกาสเห็นวันนั้น"
"ไม่ ขอท่านอดทนไว้ ข้า..." จั้นหลานอยากบอกว่า นางจะต้องทำลายซีหรงให้สิ้นซาก และนางยังอยากร่วมกับมู่เหยียนรวมใต้หล้าเป็นหนึ่ง!
จั้นซินจางมองท่าทางที่อยากพูดแต่กลับหยุดของนางแล้วก็หัวเราะขึ้นมา จากนั้นเอ่ยอย่างจริงจังว่า "เด็กน้อย เมื่อวันนั้นปู่พูดกับเจ้าในหอสักการะตระกูล เริ่มตั้งแต่นี้เป็นอันยกเลิก!"
"ท่านปู่!" น้ำตาของจั้นหลานไหลรินอาบแก้ม
วันนั้นปู่ให้นางคุกเข่าอยู่ในหอสักการะตระกูล ปู่บอกว่า หากนางมีใจคิดคด จะต้องสังหารนางด้วยมือตนเอง!
ยามนี้คำพูดของท่านปู่แม้จะคลุมเครือ แต่นางก็เข้าใจความหมายในนั้น แม้นางจะคิดแย่งชิงบ้านเมืองของตระกูลซือ ท่านปู่ก็ยินยอมแล้ว
แววตาของจั้นซินจางค่อย ๆ มืดหม่นลง หากปราศจากคำยินยอมของฮ่องเต้ชิ่งอู่ ซีหรงไม่อาจยึดเมืองหลินเปียนและเมืองสือหลี่ได้ ตั้งแต่วันที่ฮ่องเต้ชิ่งอู่แอบส่งของตอบแทนให้ทูตซีหรง เขาก็รู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติ ยามนี้ฮ่องเต้ชิ่งอู่ยกสองเมืองให้ศัตรู ทอดทิ้งราษฎรหกหมื่นชีวิต ปล่อยให้ราษฎรถูกซีหรงเข่นฆ่าดั่งลูกแกะ!
ฮ่องเต้ที่โฉดชั่วเช่นนี้ไม่คู่ควรที่กองทัพตระกูลจั้นจะปกป้องบ้านเมืองให้!
จู่ ๆ เขาก็คิดได้ว่า ใครดีต่อราษฎร ราษฎรเชื่อใจผู้นั้น ผู้นั้นก็คู่ควรเป็นจักรพรรดิ!