เท้าของจั้นหลานเหยียบอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง พอดีกับที่เธอเหยียบขอบหินพอดี มู่เหยียนพูดถูกจริง ๆ เธอข้อเท้าเคล็ด
จั้นหลานนั่งอยู่กลางหิมะ กุมเท้าของตัวเองไว้ สายตาอ้อนวอนมองมู่เหยียนแล้วเอ่ยว่า "มู่เหยียน ปากท่านผ่านอะไรมาหรือเปล่า!"
มู่เหยียนทั้งโกรธทั้งขำ พยุงนางให้ยืนขึ้น ช่วยปัดหิมะบนตัวนาง แล้วอุ้มนางขึ้นมา
เสียงของหวงกุ่นดังมา "นี่ คนนั้นดูเหมือนแม่ทัพจั้นหรือไม่?"
เซียวเฉินมองตามแสงที่สะท้อนจากพื้นหิมะเข้ามา จั้นหลานเหมือนนกกระเรียนตัวน้อย เอาหน้าซุกไปกับอกของมู่เหยียน
เซียวเฉินมองออกในทันใดว่าหญิงชุดแดงคนนั้นคือจั้นหลาน เพียงแต่เสื้อผ้าของนางเปลี่ยนไปได้อย่างไร เหตุใดมู่เหยียนจึงกอดนางแน่นขนาดนั้น หรือว่าทั้งสองคน...
ความคิดของเซียวเฉินวุ่นวาย หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมกระทบต่อชื่อเสียงของจั้นหลาน
เขารีบเข้าขวางหน้าหวงกุ่น ผลักดันให้เดินไปทางค่ายทหารของทั้งสองคน พลางเอ่ยว่า "ท่านดูผิดไปแล้ว แม่ทัพจั้นมิได้ใส่ชุดนี้ออกไป ท่านลืมแล้วหรือ!"
หวงกุ่นหันกลับไปมองอีกครั้ง เอ่ยอย่างกังขา "มองไปดูเหมือนจริง ๆ นะ!"
เซียวเฉินกลั้นความไม่พอใจเอ่ยว่า "รีบกลับไปเถิด อย่าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเจียงอินมู่เหยียน!"
หวงกุ่นมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมอกมู่เหยียนด้วยท่าทีเขินอาย ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ก็อย่างนั้นนะ แม่ทัพจั้นของเรานั้นองอาจมาก กระหม่อมดูผิดไปเอง!"