คุณหญิงกั๋วเยว่รู้ดีว่าตนเองหมดหนทางแล้ว นางเป็นคนที่รักสวยรักงามและชอบให้ผู้อื่นชื่นชมความงามของตน หากนางรู้ตั้งแต่แรกว่าวันนี้ฮองเฮาจะเสด็จมาช่วยเหลือตระกูลหลี่ นางก็คงไม่นำป้ายละเว้นโทษของฮ่องเต้เซวียนอู่มาทำให้ตนเองขายหน้าและจมปลักอยู่ในหลุมที่ขุดเองเช่นนี้
จั้นหลานน่าเกรงขามราวกับตำนานที่เล่าขานกันจริง ๆ
จั้นหลานมั่นใจว่านางขโมยป้ายละเว้นโทษของฮ่องเต้เซวียนอู่ ตอนนี้แม้นางจะอ้อนวอนเพียงใด จั้นหลานก็คงไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ
นางจบสิ้นแล้ว!
จบสิ้นสิ้นแล้ว!
คุณหญิงกั๋วเยว่รู้สึกเสียใจจนอยากจะตาย
ท่านพ่อสวีคุกเข่าลงกับพื้น ความเย็นเฉียบของพื้นเสียดแทงเข้าถึงกระดูก แต่ก็ยังไม่อาจเทียบกับความหนาวเหน็บในใจของเขาในยามนี้ได้ คุณหญิงกั๋วเยว่พ่ายแพ้แล้ว!
ตระกูลซวี่ของพวกเขาก็จบสิ้นตามไปด้วย!
ฮองเฮาจะต้องไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่นอน
สวี่ชุนถูกคนกดจุดใต้จมูกจนฟื้นขึ้นมา เขารู้ดีว่าหมดหนทางแล้ว น้ำตาและน้ำมูกไหลราวกับเปิดประตูน้ำ ควบคุมไม่ได้ ร่างกายอ่อนแรงราวกับกุ้งต้มจนยืนไม่ไหว ฮองเฮาจะต้องส่งเขาไปยังแดนไกล ไม่สิ บางทีฮองเฮาอาจจะสั่งประหารเขาก็ได้!
เขามองเห็นว่าฮองเฮาทรงไว้ใจหลี่ซุ่ยเป็นอย่างมาก ถ้ารู้ตั้งแต่แรกก็คงไม่กล้าเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลหลี่
เขาอยากย้อนกลับไปก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น ให้ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่สักครั้ง
สวี่ชุนคุกเข่าตัวสั่นเทามองไปทางหลี่ซุ่ย สีหน้าสมเพชเวทนาอ้อนวอนเขา "ท่านหลี่ ข้าขอร้องท่านเถิด ขอให้เห็นแก่ที่พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยข้ากราบทูลฮองเฮาให้ทรงเมตตาด้วยเถิด! ข้าขอร้องท่านแล้ว ข้าผิดไปแล้ว......"