ยามราตรีมาถึง ค่ายของซีหรงที่อยู่ห่างจากด่านเฟิงหยู
มู่เอ๋อร์หงนั่งอยู่ในกระโจม โอบกอดสาวงามซีหรงไว้ทั้งซ้ายขวา เขาจิบเหล้านมม้าไปพร้อมกับชมเหล่านางรำที่สวมหน้ากากเต้นระบำอยู่ด้านหน้า
เขาดื่มเหล้าไปพลาง ฉีกเนื้อแกะย่างเข้าปากไปพลาง จนทั่วปากเปื้อนน้ำมัน เขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำมันที่มุมปาก แล้วร้องเสียงสูงว่า "งามนัก งามจริง! มีรางวัลให้!"
เหล่านางรำเต้นกันกระหยิ่มใจยิ่งขึ้น นางรำผู้นำส่งสายตาหวานเย้ายวนให้มู่เอ๋อร์หงเป็นระยะๆ อย่างจงใจยั่วยวน
หญิงที่อยู่ข้างกายมู่เอ๋อร์หงเอ่ยเสียงออดอ้อน "หัวหน้าเผ่า ข้าน้อยไม่งามหรือเจ้าคะ?"
มู่เอ๋อร์หงลูบแก้มนาง "งามสิ งามแน่นอน!"
"ระหว่างหญิงงามแคว้นหนานจิ้นกับหญิงงามซีหรงของเรา ฝ่ายไหนงามเล่าหนอ?" หญิงอีกด้านหนึ่งรินเหล้านมม้าให้พลางเอ่ยถาม
"งามคนละแบบต่างหาก!" มู่เอ๋อร์หงเชิดคางนางขึ้นแล้วหัวเราะร่า
หญิงผู้นั้นไม่พอใจ กระชากเสียงเย็นชาออกมาเบาๆ
ชายเคราเฟ้อผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลจากมู่เอ๋อร์หงประจบเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "มู่เอ๋อร์ฮั่นหัวหน้าเผ่าคงยึดเมืองหลินเปียนได้แล้ว กำลังปล้นฆ่าชิงทรัพย์อยู่กระมัง ได้ยินว่าหญิงงามแคว้นหนานจิ้นนั้นนุ่มนวลไร้เรี่ยวแรงนัก รสชาติย่อมต่างจากหญิงซีหรงเป็นแน่!"
มู่เอ๋อร์หงกับมู่เอ๋อร์ฮั่นเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน หน้าตาคล้ายคลึงกันยิ่งนัก
มู่เอ๋อร์หงหัวเราะ "เมื่อน้องข้าส่งข่าวกลับมา ข้าจะให้มันคัดหญิงงามส่งมาให้เจ้าเลือกแน่ ฮ่องเต้หนานจิ้นยกเมืองหลินเปียนกับเมืองสือหลี่ให้ซีหรงเราแล้ว ข้าวปลาของพวกเขา หญิงของพวกเขา ล้วนเป็นของพวกเรา ฮ่าๆๆ..."