จูเว่ยมองแส้ในมือของจั้นหลานที่กำแน่น แส้เส้นนี้เป็นที่นายท่านเลือกสรรมาอย่างพิถีพิถัน บนตัวแส้เต็มไปด้วยหนามเล็กๆ เรียงรายอย่างหนาแน่น
แส้เส้นนี้ถูกชุบน้ำเกลือมาแล้ว เมื่อฟาดลงบนร่างกายของคน ในวินาทีที่เนื้อแตกเลือดไหล ความเจ็บปวดเสียดแทงทะลุกระดูกจนสุดจะทน
เขายังจำได้ ตอนที่นายท่านจากไปก่อนออกคำสั่งไว้ว่า ต้องดูแลหลี่ซื่ออย่างดี อย่าให้นางตาย
ต้องทรมานนางทุกวัน
สตรีใจโหดร้ายเช่นนี้ นี่คือสิ่งที่สมควรได้รับ
จูเว่ยรู้สึกเวทนาแม่นายขึ้นมา สิบแปดปีมานี้ นางไม่เคยได้รับความรักจากมารดาเลยสักครั้ง เหมือนกับนายท่าน
หรืออาจจะกล่าวได้ว่า แม่นายน่าเวทนายิ่งกว่า มารดาของนางมอบความรักทั้งหมดให้กับลูกสาวของคนอื่น ส่วนมารดาของนายท่าน อย่างน้อยในยามที่สติยังปกติ ก็ยังรักนายท่านอยู่
อย่างน้อยนางก็อยู่เป็นเพื่อนนายท่านเติบโตมา
แม้ความรักเช่นนั้นจะผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าแม่นายที่ถูกหลอกลวงอยู่หลายปี
ร้องเรียกหลี่ซื่อว่าแม่มาหลายปี เสียใจมาหลายปี สุดท้ายแล้ว แม่ที่ว่านั้นกลับเป็นของปลอม
จูเว่ยมองจั้นหลานฟาดแส้ลงบนตัวหลี่ซื่อทีแล้วทีเล่า เขารู้สึกสะใจยิ่งนัก
สีหน้าของหลี่ซื่อเจ็บปวดจนบิดเบี้ยว นางวิงวอนว่า "หลานเอ๋อร์ หลายปีมานี้ข้าก็เลี้ยงเจ้ามาจนโต... ต้องอดทนต่อความยากลำบากก่อน จึงจะได้เป็นใหญ่เป็นโต... เจ้าฟาดข้าจนพอใจแล้ว ก็ให้ข้าตายอย่างสงบเถิด ได้หรือไม่ ข้าผิดไปแล้ว เจ้ายกโทษให้ข้าเถิด..."
จั้นหลานหัวเราะเย็นหลายครั้ง แล้วยกแส้เปื้อนเลือดขึ้น แส้พัดไปตามแรงจนชายเสื้อและเส้นผมของนางปลิวสะบัด