"ผู้ใด! ผู้ใดกล้าตีข้า!" สวี่ชุนถูกชายคนหนึ่งถีบจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น หน้ากระแทกพื้นเต็ม ๆ
ในหมู่ผู้คนมีทั้งเสียงหัวเราะเยาะและเสียงอุทาน
"อ้าว! หลี่ซุ่ยกลับมาแล้วนี่!"
หลี่ซุ่ยสวมชุดเขียว ดวงตาจ้องมองสวี่ชุนด้วยความชิงชัง เขาเก็บเท้าแล้วรีบเข้าไปประคองบิดามารดาของตน
"ท่านพ่อ ท่านแม่!" หลี่ซุ่ยเห็นมือบิดาที่เต็มไปด้วยโคลนเพราะถูกเหยียบ และใบหน้าของมารดาที่ซีดขาวเพราะความเจ็บปวด
"ซุยเอ๋อร์!" มารดาของหลี่ซุ่ยอดทนความเจ็บปวด เอามือตบบ่าลูกชาย แล้วถามด้วยความเป็นห่วง "ลูกเอ๋ย เจ้าไม่เป็นไรหรือ เหตุใดจึงกลับมาเสียดึกเช่นนี้?"
หลี่ซุ่ยกำลังจะอธิบายว่าเขาไปที่กระทรวงมหาดไทย จึงกลับมาช้า ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงที่น่าชิงชังดังขึ้น
"โอ้! นี่มันคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ที่เคยติดคุกกลับมาแล้วนี่นา!" สวี่ชุนเอามือกุมแก้มที่ถลอก ลุกขึ้นยืน เพราะลูกถีบเมื่อครู่ทำให้หน้าของเขาถูกับพื้นจนเลือดซิบ เขาขยับไปใกล้พวกอันธพาลที่อยู่ข้าง ๆ แล้วรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบเลือดและโคลนบนใบหน้า
"หัวหน้ามือปราบหลี่ ท่านก็เห็นแล้วว่าหลี่ซุ่ยทำร้ายข้า ข้าเห็นว่าเขาอยากกลับเข้าไปนอนในคุกเป็นครั้งที่สองเสียจริง ๆ ท่านไม่รีบจับเขาลงโทษเสียเล่า!"
หัวหน้ามือปราบหลี่อยากขายความดีความชอบให้ตระกูลหลี่ จึงไม่มีทางเข้าข้างสวี่ชุนเป็นแน่ เขาพูดอย่างจริงจังว่า "สวี่ชุน เจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายทำร้ายเขาก่อน! แล้วยังจะกล่าวหาคนอื่นอีกหรือ!"
"สวี่ชุน เจ้าข่มเหงกันเกินไปแล้ว!" หลี่ซุ่ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คว้าคอเสื้อของสวี่ชุนไว้ได้ ถ้าเป็นแต่ก่อนเขาคงได้รุมกระทืบสวี่ชุนกับพวกอันธพาลพวกนี้ไปแล้ว!