จั้นหลานและมู่เหยียนเดินทางมาถึงเชิงเขาหยุนเฟิงด้วยกัน
"เจ้าไม่ให้คนติดตามตามมาด้วยหรือ?" จั้นหลานมองไปรอบ ๆ อย่างแปลกใจ บนพื้นแม่น้ำกว้างหลายสิบจั้ง กลางแม่น้ำกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว แต่ริมฝั่งยังไม่เป็นน้ำแข็ง
มู่เหยียนหยิบคันเบ็ดและเหยื่อออกมา "พวกมันอยู่ไกล ๆ ข้ากลัวมันจะมารบกวนพวกเรา..."
เขาอยากอยู่กับจั้นหลานตามลำพังสองคน พวกอดมืดที่หลบซ่อนอยู่แถวนั้นทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจอยู่เรื่อย
จั้นหลานนั่งลงริมฝั่ง "หน้าหนาวขนาดนี้ยังมาหาปลา เจ้ามีอารมณ์ดีจริง ๆ นะ"
มู่เหยียนยิ้มมุมปาก พลางคลุมเสื้อคลุมตัวยาวของตนให้กับนาง "มาแข่งกันเถอะ ใครตกปลาได้ก่อน เจ้าแพ้ก็ต้องจูบข้าหนึ่งครั้ง"
"ลามก" จั้นหลานชำเลืองมองเขาอย่างดูแคลน มู่เหยียนยิ้มบาง ๆ พลางวางคันเบ็ดลงแล้ว
จั้นหลานวางคันเบ็ดลง สายตาจดจ่ออยู่ที่ผิวน้ำไม่วางตา
หนึ่งเค่อผ่านไป ในเข่งปลาของมู่เหยียนมีปลาสามตัวแล้ว แต่จั้นหลานกลับไม่ได้อะไรเลย
จั้นหลานย่องไปด้านหลังมู่เหยียน แอบสลับเข่งปลากับเขา แล้ววางลงในน้ำ
มู่เหยียนหันข้างมองนาง ยิ้มเจ้าเล่ห์ "เจ้าแพ้ก็จูบข้า ข้าแพ้ก็จูบเจ้า เจ้าอยากให้ข้าจูบถึงเพียงนั้นเชียวหรือ สามตัวก็สามครั้ง"
จั้นหลานเอามือปิดหู "ไม่ฟัง ๆ รอข้าตกได้หนึ่งตัวก่อน เรามาย่างปลากินกันเถอะ!"
มู่เหยียนมองท่าทางน่ารักตอนเอามือปิดหูของนางแล้วรู้สึกชื่นชมยินดีในใจ นี่ต่างหากที่หญิงสาวควรเป็นเช่นนี้