ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม อดมืดทั้งหลายก็กลับมาทูลรายงานต่อจั้นหลานว่าบนภูเขานั้นว่างเปล่าไร้ผู้คนมาแต่เนิ่นนานแล้ว
จั้นหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาครุ่นคิดหนัก ใช้ผ้าเช็ดทวนรบอู๋หมิงในมืออย่างช้า ๆ
สิ่งที่ต้องเผชิญ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเผชิญอยู่ดี
รุ่งเช้าวันถัดมา นางต้องประหลาดใจที่พบว่าตนมิใช่คนแรกที่มาถึงลานฝึก
เหล่าทหารใหม่ส่งเสียงก้องกังวานเป็นระเบียบทั่วลานฝึก
"รุก!"
"รับ!"
"สังหาร!"
จั้นหลานรู้สึกชื่นชมยินดีในใจ เหล่าทหารใหม่ชุดนี้ในที่สุดก็ได้รับการกระตุ้น เริ่มเปลี่ยนแปลงแล้ว
เหล่าทหารเก่าอยู่ไกลออกไปในค่ายทหารของตน ก็ยังได้ยินเสียงตะโกนก้องกังวานของเหล่านายทหารใหม่
ทหารเก่าคนหนึ่งดึงผ้าห่มที่อุดหูอยู่ออกแล้วด่าสาปแช่ง "ไอ้พวกเด็กใหม่สารเลว! ทำไมข้าถึงนอนไม่หลับก็เพราะพวกมัน!"
"ข้าได้ยินเสียงพวกมันซ้อมหนักกันอยู่ ข้าฝันว่ากำลังรบกับศัตรู!" ทหารเก่าอีกคนหาวยาวหนึ่งครั้ง
ทหารเก่าพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ด้วยความโกรธกล่าว "ไม่ได้แล้ว ข้าจะลุกขึ้นนอนไม่ไหวแล้ว หากวันใดเราออกรบ แล้วไอ้พวกเด็กใหม่แย่งความดีความชอบจากพวกเราไปก่อน ข้าคงร้องไห้ตาย!"
"ลุก! ไปฝึกกัน อย่านอนขดเป็นก้อนอยู่บนเตียงเหมือนพวกผู้หญิง!" หัวหน้าทหารเก่าตบปลุกทุกคนที่ยังมุดหัวอยู่ในผ้าห่ม
ทหารเก่าบางส่วนสมัครใจ บางส่วนก็จำใจ ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาทีละคน
ทหารเก่าคนหนึ่งเดินออกจากค่ายทหารพร้อมกับสบถด่า "ไอ้จั้นหลานนั่นแหละที่เป็นต้นเหตุ!"
"เจ้าว่าอะไรนะ!" เสียงใสกังวานดังขึ้นจากด้านหลังของทหารเก่า เขาหันกลับไปก็สะดุ้งเฮือก