ภายในราชธานีซีหรงแลดูวุ่นวายยิ่งนัก
ทหารยามที่ประตูเมืองล้วนหายไปไม่เหลือแม้แต่คนเดียว ทั่วทั้งนครมีแต่เสียงกรีดร้องและเสียงฆ่าฟันดังไม่ขาดสาย
เซียวเฉินดูจากเครื่องแต่งกายของชาวซีหรงก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ผู้เลี้ยงสัตว์ พ่อค้า และทาสจำนวนมากพากันอาศัยความวุ่นวายหนีออกจากเมืองหลวง
ชนชั้นสูงและหัวหน้าเผ่าของซีหรงล้วนเรียนอักษรและภาษาของราชวงศ์หนานจิ้นมาตั้งแต่เด็ก แต่น่าเสียดายที่พ่อค้า ผู้เลี้ยงสัตว์ และทาสส่วนใหญ่ฟังภาษาหนานจิ้นไม่รู้เรื่อง
เซียวเฉินคุ้นเคยกับภาษาซีหรงเป็นอย่างดี เขาคว้าแขนพ่อค้าคนหนึ่งไว้แล้วถามเป็นภาษาซีหรงว่า "ในเมืองเกิดเรื่องอันใดกันแน่?"
พ่อค้าผู้นั้นสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พูดเสียงสั่น "ฆ่ากันแล้ว! มีคนบุกเข้าไปในวังของท่านราชา!"
เซียวเฉินรีบถ่ายทอดคำพูดของพ่อค้าให้จั้นหลานฟัง จั้นหลานชูปฏักม้าขึ้นแล้วกล่าว "เร็วเข้า! แม่ทัพจั้นเป่ยชาง หวงกุ่น หลี่ซุ่ย สามท่านจงนำกำลังล้อมราชธานีซีหรงไว้ให้มิดชิด จั้นฮุย เซียวเฉิน ตู้กูเอี๊ยน จงนำอีกครึ่งหนึ่งของกำลังพลตามข้าเข้าเมือง!"
สัญชาตญาณบอกนางว่า ทหารม้าสามหมื่นของราชาซีหรงอาจอยู่นอกเมืองหรือในเมืองก็เป็นได้ จั้นหลานนำทหารมาห้าหมื่นนาย เริ่มจากล้อมเมืองหลวงไว้ก่อนกันผู้คนหนีออกไปหรือศัตรูบุกเข้ามา แล้วจึงแบ่งกำลังครึ่งหนึ่งเข้าเมือง
"รับพระบัญชา นายทัพใหญ่!" จั้นเป่ยชางรับคำสั่ง
จั้นหลานชูปฏักม้าควบม้าเข้าเมืองซีหรง เซียวเฉิน จั้นฮุย และตู้กูเอี๊ยนรีบตามติดไปติด ๆ