ไม่นานนัก ท่านฮูหยินใหญ่แห่งจวนแม่ทัพฉินซวงผู้สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มก็นั่งรถม้าตามมาถึง
ต่อมาอนุภรรยาคนที่สองจี้เยว่พร้อมด้วยสาวใช้และหลัวโผ่ผู้หนึ่งก็นั่งรถม้ามายังวัดร้างเช่นกัน
ฉินซวงเป็นบุตรีจากสกุลขุนนางทหาร จึงมีกิริยาผึ่งผาย
ส่วนจี้เยว่กลับดูเย้ายวนอย่างสตรีผู้งดงาม รูปร่างอ่อนหวาน ราวกับต้นหลิวที่พลิ้วไหวตามสายลม
จั้นเป่ยชางเป็นบุตรชายใหญ่ของจวนแม่ทัพ ภรรยาเอกฉินซวงมีบุตรสี่คน บุตรชายใหญ่จั้นฮุย บุตรสาวใหญ่จั้นเสวี่ยโหรว บุตรชายรองจั้นเหิง และบุตรสาวรองจั้นรุ่ย
อนุภรรยาคนที่สองจี้เยว่ให้กำเนิดบุตรแฝดชายหญิงแก่จั้นเป่ยชาง บุตรชายจากอนุจั้นเผิง บุตรสาวจากอนุจั้นชิงชิง
รวมกับบุตรสาวจากสายรองจั้นลี่ลั่วและบุตรชายจากสายรองจั้นเฟิง
เรียงตามลำดับอายุในจวน บุตรสาวคนโตคือจั้นลี่ลั่ว บุตรสาวคนที่สองคือจั้นชิงชิง
จั้นเสวี่ยโหรวและจั้นหลานสลับตัวกันตั้งแต่แรกเกิด แม้จะเกิดวันเดียวกัน แต่หากเทียบฐานะ บุตรสาวคนที่สามคือจั้นเสวี่ยโหรว บุตรสาวคนที่สี่คือจั้นหลาน
บุตรสาวคนที่ห้าคือจั้นรุ่ย
ฮูหยินใหญ่และอนุภรรยาคนที่สองไม่ถูกชะตากันมานาน เป็นเรื่องยากนักที่จะมารวมตัวกันเพื่อเรื่องเดียวกัน
“โหรวเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” ฮูหยินใหญ่ฉินซวงเห็นจั้นเสวี่ยโหรวถูกชุนฮวาพยุงอยู่ ก็รีบตรงเข้าไปกอดบุตรสาวอย่างห่วงใยทันที
“ท่านแม่ ข้ากลัว พอข้าเข้ามาก็เห็นน้องสี่ถูก...” จั้นเสวี่ยโหรวพูดเสียงสะอื้น น้ำตาเริ่มคลอหน่วย
อนุภรรยาคนที่สองจี้เยว่มองเข้าไปในเรือน ร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดว่า “โอ้ย นี่มันสัตว์ร้ายอะไรกัน ถึงได้ใจร้ายกับคุณหนูสี่ได้ถึงเพียงนี้!”
พูดพลางก็ซับน้ำตา
อนุภรรยาคนที่สองจงใจแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของนางกับจั้นชิงชิง
นางคิดในใจเงียบๆ ว่า จั้นชิงชิงกับคุณชายใหญ่สกุลจูนั้นมีพันธะหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก นางไม่ชอบใจอยู่แล้ว เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ การแต่งงานของทั้งคู่ก็ต้องเป็นอันล้มเลิก
แต่ว่า คุณชายสกุลจูลงมือรุนแรงเกินไป วิธีการทรมานเช่นนี้ช่างไม่ใช่มนุษย์เลย
ทรมานสตรีจนน่าสังเวชถึงเพียงนี้ ใครแต่งด้วยก็ซวย โชคดีที่ชิงชิงไม่ต้องแต่งกับเขา
สกุลจูแต่เดิมก็เป็นตระกูลขุนนางใหญ่ ตอนงานเลี้ยงฉลองวันครบเดือนของจั้นชิงชิง ท่านแม่ทัพจั้นได้หมั้นหมายบุตรสาวจากอนุไว้กับบุตรชายใหญ่ของสกุลจู
เมื่อก่อนสกุลจูรุ่งเรือง ลูกอนุแต่งกับลูกเอก อนุภรรยาคนที่สองก็ยังพอใจ แต่ตอนนี้สกุลจูตกต่ำลง นางย่อมไม่ชอบ
ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่ชอบอนุภรรยาคนที่สองเป็นทุนเดิม หากไม่เพราะสามีนางเมาแล้วไปมีสัมพันธ์กับจี้เยว่ นางจะยอมให้หญิงผู้นี้เข้าจวนได้อย่างไร!
ฮูหยินใหญ่ฉินซวงเห็นท่าทีเสแสร้งของอนุภรรยาคนที่สอง ก็มองไปทางเหล่าสาวใช้และหลัวโผ่ที่จี้เยว่พามาด้วยความเหยียดหยาม
นางเปล่งเสียงเข้มเตือนว่า “ข้าจะเข้าไปดูก่อน เรื่องนี้ผู้ใดอย่าได้เอ่ยถึงเป็นอันขาด หากมีใครพล่ามไป ข้าจะใช้กฎตระกูลลงโทษ!”
“เจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่!” สาวใช้และหลัวโผ่ตอบรับพร้อมกัน
“ใช่แล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คุณหนูสี่จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!” อนุภรรยาคนที่สองเก็บน้ำตาแล้วเดินตามฮูหยินใหญ่เข้าไป
ยังไงเสีย เมื่อเหยื่อติดกับแล้ว นางจะพลาดช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นเช่นนี้ไปได้อย่างไร
อนุภรรยาคนที่สองคิดว่า เมื่อกลับถึงจวน เรื่องที่จั้นหลานถูกย่ำยีคงปิดไม่มิด เช่นนั้นทุกคนก็จะรู้ว่าเป็นคุณชายจูที่ลอบสมสู่กับนาง
ต่อให้ท่านปู่จั้นจะปกป้องสักเพียงใด โทษสถานเบาก็คงถูกขับออกจากจวนแม่ทัพ
หากจั้นหลานได้แต่งกับบุตรเอกสกุลจู นั่นก็นับว่าเป็นวาสนาอันใหญ่หลวงของนางในฐานะบุตรบุญธรรมแล้ว!
แม้ตอนนี้ท่านจูจะพ้นจากราชการแล้ว แต่ตระกูลจูก็ยังมั่งคั่งดีอยู่ อนุภรรยาคนที่สองแช่งในใจว่า ได้เปรียบไอ้เดรัจฉานจั้นหลานนักเชียว!
ฮูหยินใหญ่ฉินซวงย่างเท้าหนักแน่นเข้าไปในวัดร้าง
นางมองสตรีบนกองฟางที่ถูกกระทำจนร่างเต็มไปด้วยบาดแผล แม้แต่ขายังไม่อาจชิดกันได้
พลางเดินเข้าไป นางก็อดคิดไม่ได้ว่า จั้นหลานเด็กคนนี้ว่านอนสอนง่ายและรู้ความ
ไฉนถึงต้องมามีจุดจบเช่นนี้!
โทษฐานที่พวกเขาไม่ได้ดูแลจั้นหลานให้ดี หากสามีนางกลับมารู้เรื่องนี้ จะต้องทุกข์ใจเพียงใด!
จั้นหลานนั้นเป็นทายาทเพียงผู้เดียวของเสวียเหว่ยอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของจั้นเป่ยชาง
ฮูหยินใหญ่สะกดกลั้นความสลดใจ ปลดเสื้อคลุมปักดิ้นสีแดงเข้มของตนออก แล้วคลุมลงบนร่างของนางสาว ปิดเรือนร่างให้นาง ก่อนจะพลิกร่างนางดู
จั้นเสวี่ยโหรวที่อยู่หน้าระเบียงถึงกับกลั้นหายใจ บุตรบุญธรรมต่ำต้อยผู้นี้จะได้ออกจากตระกูลจั้นเสียที!
นางก็ไม่ต้องไปร่วมงานชุมนุมคัมภีร์กับสตรีต่ำช้าเช่นนั้นอีกแล้ว!
ทว่า ฮูหยินใหญ่เมื่อเห็นใบหน้าสตรีนางนั้นชัดถนัด ก็ผงะถอยด้วยความตกใจ หลุดปากอุทานว่า “ไฉนจึงเป็น...”
อนุภรรยาคนที่สองกับจั้นเสวี่ยโหรวรีบเดินเข้าไป
“น่าสงสาร...” น้ำตาเสแสร้งของอนุภรรยาคนที่สองยังไม่ทันไหลออกมา พอแอบมองเห็นใบหน้าสตรีนางนั้น นางก็กรีดร้องลั่นแล้วโผเข้าหา
“ชิงชิง ลูกแม่ ไม่! เป็นชิงชิงได้อย่างไรกัน!” นางโอบกอดจั้นชิงชิงที่โดนทุบตีจนหน้าบวมอย่างกับโดนฟ้าผ่า ใช้นิ้วกดจุดเหรินจงของนางอย่างแรงสุดชีวิต
อนุภรรยาคนที่สองรู้สึกร่างชา วิงเวียนศีรษะ เป็นบุตรสาวของนางได้อย่างไรกัน!
เมื่อเช้านางยังได้ยินบ่าวบอกว่าจั้นชิงชิงออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ บอกว่าจะไปงานชุมนุมคัมภีร์ก่อน!
“ต้องเป็นแผนร้ายแน่!” อกของนางเหมือนถูกหินก้อนใหญ่ทับ นางมองฮูหยินใหญ่กับจั้นเสวี่ยโหรวด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและระแวง
บุตรสาวของนาง จั้นชิงชิง บุตรสาวที่นางเลี้ยงดูมาสิบห้าปี ต้องมาสูญเสียความบริสุทธิ์และนอนสลบไสลไม่ได้สติทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผลในวัดร้าง
ต้องเป็นฝีมือฮูหยินใหญ่แน่!
หลายปีมานี้พวกนางไม่ลงรอยกันตลอด ฉินซวงต้องอิจฉานางแน่ จึงทำเช่นนี้!
อีเด็กชิงเหลียนนั่นต้องถูกฉินซวงซื้อตัวไปแน่!
ฉินซวงตวาดอย่างโกรธจัดว่า “จี้เยว่ บุตรสาวของตัวแท้ๆ เกิดเรื่องเช่นนี้ ตัวจ้องข้ากับโหรวเอ๋อร์เช่นนี้ทำไม เรื่องของจั้นชิงชิง กลับไปคุยที่จวนค่อยว่ากัน!”
ฮูหยินใหญ่ดึงจั้นเสวี่ยโหรวเดินออกไป เบื้องหลังคือเสียงร่ำไห้สุดกลั้นของอนุภรรยาคนที่สอง
สาวใช้และหลัวโผ่พวกที่แห่มาดูละครต่างหวาดกลัวยิ่งนัก ผ่านหน้าต่างที่พัง พวกนางเห็นชัดถนัดตาว่าจั้นชิงชิงถูกข่มขืนจนสภาพไม่เหมือนคน
พวกนางรีบหลีกหนีห่างออกไป อนุภรรยาคนที่สองมีนิสัยร้ายกาจ พวกนางเห็นคุณหนูสองถูกพรากพรหมจรรย์ รู้เห็นเรื่องน่าอัปยศเช่นนี้ ต้องถูกอนุภรรยาคนที่สองชิงชังแน่
ไม่น่าแห่มาดูด้วยกันเลย!
เมื่อขึ้นรถม้า จั้นเสวี่ยโหรวแง้มม่านรถมุมหนึ่งพลางมองไปทางวัดร้างแล้วเอ่ยว่า “ท่านแม่ พี่ชิงชิงน่าสงสารจังเลย!”
“น่าสงสาร? โหรวเอ๋อร์ เจ้านี่จิตใจอ่อนเกินไปแล้ว! เรื่องนี้ เจ้าดูไม่ออกหรือว่ามันมุ่งเป้าสังหารหลานหยาแต่แรก ต่อไปเจ้าต้องอยู่ให้ห่างแม่ลูกคู่นั้นรู้ไหม”
จั้นเสวี่ยโหรวผงกศีรษะอย่างเชื่อฟัง
“เรื่องของจั้นชิงชิง เจ้าไม่ต้องกังวล แม่จะต้องคืนความยุติธรรมให้หลานเม่ยของเจ้าแน่ เจ้ารีบไปงานชุมนุมคัมภีร์เถอะ โหรวเอ๋อร์เก่งทั้งกวีนิพนธ์ บทเพลง หมากล้อม วันนี้ต้องแสดงฝีมือให้เต็มที่นะ!” ฉินซวงตบมือจั้นเสวี่ยโหรวด้วยความเอ็นดู
“เจ้าค่ะ ท่านแม่” จั้นเสวี่ยโหรวออดอ้อนซบอ้อมกอดฉินซวง
ชื่อของจั้นเสวี่ยโหรวนั้นฟังดูไม่เหมือนทายาทสกุลทหาร เพราะจั้นเป่ยชางไม่ปรารถนาให้บุตรสาวต้องใช้ชีวิตบนคมดาบ อีกทั้งให้เด็กหญิงหัดรบทัพจับศึกก็ลำบากเกินไป
ดังนั้นเขาจึงตั้งชื่อให้จั้นเสวี่ยโหรวให้น่าทะนุถนอมดุจสายน้ำ หวังให้มีชีวิตที่อ่อนโยนและไร้กังวลไปชั่วชีวิต
ยิ่งกว่านั้น จั้นเสวี่ยโหรวสุขภาพอ่อนแอแต่เล็ก เมื่อเติบใหญ่จึงเชิญอาจารย์มาสอนที่บ้าน ให้ความรู้ด้านกวีนิพนธ์และดนตรี
จั้นเสวี่ยโหรวมีสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม วันนี้คือวันที่นางจะเปล่งประกายต่อหน้าเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์และลูกหลานขุนนาง
เพื่อวันนี้ นางได้เตรียมตัวมาหลายปี
ได้ยินว่า วันนี้ ท่านโหวน้อยสกุลซือที่เหล่าคุณหนูเมืองติ้งอันใฝ่ฝันก็จะมาด้วย
นางมั่นใจว่าจะต้องดึงดูดความสนใจของซือจวินได้แน่!
......
แคว้นหนานจิ้นมีประเพณีเปิดกว้าง ไม่ว่าชายหญิงล้วนสามารถเข้าเรียนในสถานศึกษาและเข้ารับการฝึกยุทธ์ในสำนักได้
บัดนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ ชานเมืองด้านตะวันตกของเมืองติ้งอัน ณ สำนักศึกษาอวิ๋นอิ่น หมู่มวลดอกไม้เบ่งบานสะพรั่ง
นานๆ จะมีผีเสื้อโบยบินผ่าน กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยอบอวลในศาลากว่างเหวิน ยังไม่ถึงเที่ยงวัน ผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายก็ทยอยกันมาร่วมงานกว่าร้อยคนทั้งบุรุษและสตรี
ทันทีที่จั้นหลานก้าวเข้าสู่ศาลากว่างเหวิน ก็ดึงดูดสายตาของผู้คนทั้งปวง
“นี่คุณหนูสกุลใดกัน? ดูไม่คุ้นตาเลยนะ!” ชุยอิงบุตรีขุนนางกระทรวงอาญา ดูตาพราววาววับ
ในแวดวงคุณหนูเมืองติ้งอัน นางไม่เคยพบเห็นหญิงงามผู้สูงศักดิ์สง่างามและรูปโฉมโดดเด่นเช่นนี้มาก่อน
บรรดาบุตรสาวในเมืองติ้งอันมักมีใบหน้าอ่อนหวาน งดงามตามแบบฉบับสาวงามแห่งเจียงหนาน
แต่คุณหนูผู้นี้ดูแตกต่าง ราวกับดอกโบตั๋นแดงกลางหมู่มวลดอกกล้วยไม้ แค่ชำเลืองมองก็โดดเด่นเด่นสะดุดตา ขณะที่บุปผาอื่นไม่อาจเทียบรัศมี
จั้นลี่ลั่วบุตรสาวของสายรองแห่งตระกูลจั้น สวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีเขียว นั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้หนานมู่ จิบน้ำชาหนึ่งคำกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้ากำลังเช็ดเม็ดน้ำที่มุมปาก
เมื่อเห็นผู้มาใหม่ ผ้าเช็ดหน้าก็ถึงกับร่วงหล่นลงพื้น