ท่านหญิงกั๋วเยว่ถูกกดดันจากรอบกายของจั้นหลานจนแทบหายใจไม่ออก
จั้นหลานมองไปที่เจ้าเมืองจ้าว "ท่านจ้าว เรื่องมันเป็นเช่นไรกันแน่?"
จ้าวซิ่นไม่กล้าปิดบัง จึงเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
ในใจของจั้นหลานพลันบังเกิดโทสะ บิดามารดาของหลี่ซุ่ยเป็นคนซื่อสัตย์เช่นไร กลับถูกคนรังแกอยู่เนืองนิตย์
ผู้คนดีมักถูกคนกดขี่เอาเสียจริง!
และหลี่ซุ่ยเพิ่งเข้ารับราชการวันแรก ยังต้องใช้เวลาปรับตัวเข้ากับสถานะใหม่ของตน หลี่ซุ่ยคงไม่อยากสร้างปัญหาให้หล่อนเป็นแน่ หากหลี่ซุ่ยแม้เพียงเอ่ยนามของหล่อนออกมา ก็คงไม่ต้องทนถูกปฏิบัติเยี่ยงนี้
"บิดามารดาของรองผู้บัญชาการกองเรือผู้ทรงเกียรติ กลับถูกอันธพาลชาวตลาดทำร้าย ถูกใส่ร้ายทั้งที่มีเหตุมีผลก็ยังมิอาจแก้ต่างให้ตนเอง! กฎหมายของแคว้นต้าหยู่นี้ มีไว้เพื่อให้บางคนได้เอกสิทธิ์พิเศษหรืออย่างไร?"
น้ำเสียงของจั้นหลานเยียบเย็น เจ้าเมืองจ้าวตื่นตระหนกจนทรุดตัวลงคุกเข่า
เขากลืนน้ำลายไม่ขาด เรื่องที่ฮองเฮาทรงตัดสินพระทัยเด็ดขาดนั้นเขาได้ยินมานานแล้ว ครานี้ในฐานะเจ้าเมือง การจัดการเรื่องเช่นนี้ล้วนไม่เหมาะสมยิ่งนัก
จั้นหลานมองไปที่สวี่ชุน ผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังหยิ่งยะโส แต่บัดนี้ขาทั้งสองข้างสั่นสะท้านจนตั้งตัวไม่อยู่
สวี่ชุนรู้สึกเสียวสันหลัง ขาทั้งสองอ่อนแรงมิอาจบังคับ ทรุดตัวลงคุกเข่าไปเอง
น้ำเสียงของจั้นหลานมิได้ดังนัก แต่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามยิ่ง "คุมตัวสวี่ชุนไปส่งกรมอาญา โทษเฆี่ยนหกสิบครั้ง แล้วส่งไปแดนไกล ห้ามกลับมาอีกตลอดชีวิต!"
"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" หยางอู่โบกมือ ทหารองครักษ์ราชวังชุดเกราะเงินที่อยู่ด้านหลังรีบเข้าควบคุมตัวสวี่ชุนทันที
สวี่ชุนตกใจแทบขวัญหนี ข้างกายเขาได้ยินสิ่งใดหรือ ฮองเฮากลับให้เขามิอาจกลับเมืองติ้งอันได้ตลอดชีวิต แดนไกลกันดารและหนาวเหน็บก็มิพอ ยังต้องไปเป็นกรรมกรอยู่ที่นั่น มิใช่หนักหนาเกินกว่าจะฆ่าเขาตายให้สิ้นซ้ำอีกหรือ