จั้นหลานมองเหตุการณ์บนดาดฟ้าเรือ ดวงตาเย็นเยียบ
ชาติก่อน พี่ชายของนาง จั้นฮุย ต้องทนทุกข์ทรมานทั้งหมดในวันนี้
จั้นเผิง ในที่สุดเขาก็ได้รับผลกรรมที่สมควรแล้ว แต่ยังไม่พอสักเท่าไร
จั้นหลานกำหมัดแน่น ต้องทำให้สองพี่น้องคู่นั้นได้รับบทลงโทษที่หนักกว่านี้ให้มากกว่าเดิม!
จั้นหลานหันหลังเตรียมจะจากไป แต่ทว่ากลับเห็นเงาร่างหนึ่งท่ามกลางความมืด
ชั่วพริบตาเดียว ขนทั่วกายนางลุกชัน มองไปยังบุคคลผู้นั้น
อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว จั้นหลานจึงได้เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน
"อย่างไร? องค์หญิงจั้นมีอารมณ์ดีนักยามราตรี ชอบเล่นอยู่ในความมืดเช่นนี้หรือ?" ชายหนุ่มโอบร่างของจั้นหลานไว้ทั้งตัว
ชั่วขณะนั้น ดอกไม้ไฟมากมายระเบิดขึ้นกลางอากาศ ส่องสว่างดวงตาของมู่เหยียนที่เปี่ยมประกายดังดวงดาว
จั้นหลานก้มหน้าระล่ำระลัก ไม่มองมู่เหยียน ตอนนี้นางเริ่มสงสัยว่า มู่เหยียนส่งคนจับตาดูนางตลอดเวลา
ความรู้สึกถูกจับตามองนั้นช่างไม่สบายใจเอาเสียเลย
นางขมวดคิ้ว ยิ่งโดยเฉพาะทุกครั้งที่มู่เหยียนปรากฏตัวอย่างลึกลับไม่ทันตั้งตัว ทำให้ขนหัวลุกขึ้นมาจริง ๆ
เห็นนางขมวดคิ้ว มู่เหยียนก็หัวเราะเบา ๆ "เจ้าวางใจในพี่ชายจั้นฮุยของเจ้าไม่ลงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"
เขาจงใจเน้นคำว่า "พี่ชาย" ให้หนักขึ้น
จั้นหลานยังคงนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยคำใด ไม่แม้แต่จะมองเขา
มู่เหยียนเงยหน้าขึ้น ดอกไม้ไฟอีกชุดหนึ่งส่องสว่างบนท้องฟ้า เขามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถาม "เจ้าจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานเท่าใด?"
จั้นหลานพยักหน้า ล่วงหน้าแล้วคิดคำแก้ตัวไว้เรียบร้อย "ข้าหลงทาง ขอเรียนเชิญผู้บัญชาการมู่พาข้ากลับไปด้วย"
มู่เหยียนเลิกคิ้วขึ้น "จริงหรือ กลับไปพร้อมกับข้ากระหม่อม เจ้าไม่กลัวคนอื่นจะคิดไปไกลหรือ?"