หวงกุ่นเห็นท่าทีของเสวี่ยอี้เฟิงและตู้กูเอี๊ยนที่ตั้งท่าประจันหน้ากันราวกับจะฟาดฟันกันอยู่แล้ว จึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย
"อ้าว เจ้าน้อย ท่านกลับไปอย่างวางใจเถิด เสวี่ยหลิงเอ๋อร์อยู่ที่นี่ผู้คนไม่คุ้นเคย ก็ไม่ไปไหนหรอก แล้วแม่ทัพใหญ่ผู้หาญกล้าเล่า ท่านยังวางใจไม่ลงหรือ อีกอย่างน้องสาวของท่านก็อยู่ในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ ไม่มีผู้ใดกล้ารังแกนางหรอก"
เสวี่ยอี้เฟิงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง อ๋องผู้สำเร็จราชการมู่เหยียน ในแคว้นหนานจิ้น ผู้ใดเล่าจะกล้าล่วงเกิน
หากมิใช่เพราะผู้นั้นหลอกลวงเขา เขาก็คงไม่จำเป็นต้องลงมือกับจั้นหลาน
วิชาลอบสังหารของเขานับว่าเก่งกาจนัก ยังมิอาจสำเร็จ เขาเชื่อว่าบัดนี้จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการคือที่ปลอดภัยที่สุด
"ก็ได้ เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ เจ้าห้ามก่อเรื่องได้ยินหรือไม่!" เสวี่ยอี้เฟิงกำชับ
"ได้ ๆ!" เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ตอบด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเสวี่ยอี้เฟิงจากไป เสวี่ยหลิงเอ๋อร์จึงได้ถอนหายใจยาว ๆ อย่างโล่งอก
นางมองหวงกุ่นด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือตู้กูเอี๊ยนแล้วกล่าวว่า "ตู้กูเอี๊ยน หากเจ้ากลายเป็นพี่สะใภ้ของข้าได้ก็คงดี พี่ชายข้ายังเกรงกล้าเจ้าอยู่เลย!"
ตู้กูเอี๊ยนสายตาเลื่อนลอย "ข้าไม่เป็น...พี่สะใภ้ของเจ้าหรอก"
หวงกุ่นหัวเราะคิก "ตู้กูเอี๊ยน เจ้าตื่นเต้นอะไรเล่า หรือว่าเจ้าครองตัวเจ้าน้อยเสวี่ยอี้เฟิงเขาไปแล้ว?"
พริบตาต่อมา บั้นท้ายของหวงกุ่นก็โดนเตะเข้าอย่างจัง จนร่างลอยกระเด็นออกไปด้วยฝีเท้าของตู้กูเอี๊ยน
"โอ๊ย นี่ข้าว่าถูกเจ้าเข้าแล้วสิ..." หวงกุ่นนวดบั้นท้ายพลางกล่าว