"อะไรที่ทำให้ตื่นเต้นล่ะ?" จั้นหลานพูดติดๆ ขัดๆ แก้มแดงก่ำเอ่ยถาม
"ไปนอกเมืองกันสักหน่อยเป็นอย่างไร?" น้ำเสียงของมู่เหยียนชวนดื่มด่ำยิ่งนัก
"เจ้า..." จั้นหลานจนปัญญากับท่าทางไร้ยางอายของเขา
"เมิ่งเมิ่ง ใต้ต้นโพธิ์ เอาฟ้าเป็นเพดาน เอาดินเป็นพื้น" มู่เหยียนพูดพลางจูบแผ่วเบาที่ลำคอนาง เสียงที่เย้ายวนชวนให้หลงใหล "มีเพียงเราสองคน ไม่มีผู้ใดรบกวน ปลดปล่อยอย่างเต็มที่ สมใจทุกประการ..."
"อย่าพูดอีกเลย" จั้นหลานเอามือปิดริมฝีปากของเขา
มู่เหยียนหัวเราะขึ้นมาทันใด จ้องมองแก้มที่แดงก่ำของนางแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เมิ่งเมิ่ง เจ้าคิดอะไรอยู่ เหตุใดแก้มถึงได้แดงเพียงนี้?"
จั้นหลานเบิกตาโตกลมจ้องเขม็งไปที่มู่เหยียน "เจ้าจงใจแกล้งข้าอีกแล้วใช่หรือไม่!"
มู่เหยียนเลิกคิ้ว "โอ๊ะ กลับถูกเมิ่งเมิ่งจับได้เสียได้"
"ข้าอยากพาเจ้าไปผ่อนคลายที่นอกเมือง" มู่เหยียนเก็บรอยยิ้มอันไม่เอาจริงเอาจังลง
"นอกเมือง?" จั้นหลานเก็บกำปั้นที่กำแน่นลง
"ข้ามีเรือนข้างอยู่ที่นอกเมืองแห่งหนึ่ง ไม่ได้ไปนานแล้ว สองวันนี้เป็นวันหยุดพัก เรือนข้างอยู่บนเขา พอตกกลางคืนดวงดาวเต็มฟ้าอยู่ใกล้เพียงเอื้อมถึง... และอีกไม่ไกลยังมีวัดอยู่ด้วย ว่ากันว่าอธิษฐานขอพรที่นั่นศักดิ์สิทธิ์นัก" มู่เหยียนมองนางด้วยดวงตาที่สดใส
"ที่เจ้าพูดถึง คือวัดเทียนหลงหรือ?" จั้นหลานเอ่ยถาม
"หลานเอ๋อร์เคยไปหรือ?"
จั้นหลานยิ้มอย่างขมขื่น แค่ไปมา หลี่ซื่อทำเรื่องบาปหนาไว้มากนัก จึงชอบไปไหว้พระเป็นที่สุด
นางเคยไปกับหลี่ซื่อหลายครั้ง อีกทั้งในชาติก่อน นางก็พบมู่เหยียนที่นั่น ยังทำให้เสื้อผ้าของเขาเปื้อน ทั้งสองคนยังพลัดตกลงไปในแม่น้ำด้วย มู่เหยียนเตือนนาง แต่นางกลับไม่ฟัง