จั้นหลานถือชามพยักหน้า "เมื่อใดที่ใต้หล้าสงบสุข เหล่าทหารได้กลับคืนสู่ท้องนา ใครหนอจะได้อิ่ม ได้อุ่น ไม่ต้องกินผักป่าอีกแล้ว"
"ใช่แล้ว พวกเราต่างรอคอยวันนั้น ได้ยินว่ากองทัพเซียวหย่งที่ท่านนำนั้นกลับคืนสู่ท้องนาแล้ว ยังได้เงินทองอีก พวกเราก็อยาก..."
ทหารเก่าพูดจบ ทหารข้างๆ ก็สะกิดแขนเขา ทหารเก่ารู้ตัวว่าพูดผิด จึงรีบเอ่ยขอโทษจั้นหลาน "ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้น"
จั้นหลานหัวเราะอย่างเปิดเผย "ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่อยากรบเช่นกัน วันนั้นจะมาถึงแน่!"
ในฐานะแม่ทัพใหญ่ จั้นหลานไม่เคยย่อท้อในการฆ่าศัตรู ตราบใดที่ไม่แตะต้องเส้นสุดท้ายของนาง นางก็เป็นคนที่เข้ากับง่าย
เหล่าทหารได้ยินจั้นหลานพูดเช่นนั้น ต่างก็ผ่อนคลายลง
หวงกุ่นนั่งยองๆ บนพื้น ดื่มซุปผักป่าไปสองชาม ในที่สุดก็ประทังความหิวไปได้ชั่วคราว แต่หากยังไม่มีเสบียงทหาร และเผ่าหลียวบุกมา คงไม่มีกำลังไปรับมือแน่
หวงกุ่นมองชามข้าวที่ว่างเปล่า ตีปาก "อย่าว่าแต่พูดเลย รสชาตินี่ก็ไม่เลวนัก!"
หวงกุ่นกำลังพูดคนเดียว จั้นหลานก็ลากเขาไปอีกทางหนึ่ง
เขาถูกจั้นหลานจับเปีย ถามด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! ท่านแม่ทัพโปรดเบามือ ผมเส้นหนาของข้าน้อยกำลังจะจากไปแล้ว!"
ในที่ที่ไม่มีผู้ใด จั้นหลานปล่อยเขาแล้วถาม "เจ้าได้ทิ้งร่องรอยไว้ให้อ๋องผู้สำเร็จราชการ อดมืดของเขาจะมาติดต่อเจ้าบ่อยแค่ไหน?"
หวงกุ่นครุ่นคิด "ประมาณวันละครั้ง"
"วันนี้เล่า อดมืดที่มาติดต่อมาแล้วหรือยัง?" จั้นหลานถามต่อ