จั้นเสวี่ยโหรวลุกขึ้นยืน มองไปยังปากบันไดชั้นหก
ที่ปากบันไดชั้นหกมีอดมืดสองนายเฝ้าอยู่ สีหน้าคร่ำเคร่ง
จั้นเสวี่ยโหรวฉวยจังหวะที่ผู้คนกำลังดูมหรสพ เดินเข้าไปเบา ๆ แล้วถามว่า "บนชั้นหกคือเสี่ยวไป๋เกอหรือ!"
อดมืดสองนายไม่ยอมตอบสนองนาง
จั้นเสวี่ยโหรวอับจนถ้อย กล่าวอย่างโมโหว่า "หูของพวกเจ้าหนวกหรือไร!"
เมื่อกล่าวจบ นางก็เดินกะเผลกจะขึ้นไปบนชั้น
อดมืดสองนายชักกระบี่ที่คาดเอวออกมา กล่าวเสียงเย็น "ถอยไป!"
จั้นเสวี่ยโหรวตกใจกับเสียงของทั้งสอง จั้นเป่ยชางมองมา แล้วก้าวยาวเข้ามาปกป้องจั้นเสวี่ยโหรวไว้
อดมืดสองนายคำนับกล่าว "แม่ทัพจั้น นายท่านของข้าพเจ้าทั้งหลายกำลังเลี้ยงแขกสำคัญอยู่ชั้นบน หญิงสาวผู้นี้จะบุกขึ้นไปโดยพลการ ขออภัยที่ข้าพเจ้าทั้งหลายไม่มีมารยาท!"
จั้นเป่ยชางก็ไม่คิดว่าจั้นเสวี่ยโหรวจะหมกมุ่นกับเสี่ยวไป๋เกอถึงเพียงนี้
การที่จั้นเสวี่ยโหรวบุกขึ้นไปโดยพลการนั้น ไม่สุภาพเอาเสียเลย เขารู้ดีว่าตนเองอยู่ฝ่ายผิด และอีกฝ่ายก็เพียงปฏิบัติหน้าที่ มิได้จงใจกลั่นแกล้งจั้นเสวี่ยโหรว
เป็นบุตรสาวของเขาที่เอาแต่ใจ
จั้นเป่ยชางอารมณ์ไม่สบายนัก แต่ก็กล่าวอย่างไม่ถือสา "ไม่เป็นไร บุตรีข้าเองที่ไม่มีมารยาท!"
กล่าวจบ เขาทำสีหน้าหม่นลง ดึงแขนเสื้อจั้นเสวี่ยโหรวกลับไปยังที่นั่ง
ครู่ต่อมา จั้นเป่ยชางมองจั้นเสวี่ยโหรวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า "โหรวเอ๋อร์ อย่าก่อเรื่องอีก เจ้าเป็นลูกสาวสายหลักของตระกูลจั้น จะเอาแต่ใจเช่นนี้ไม่ได้"