มู่เหยียนยิ้มมุมปาก "ไม่ต้องหาแล้ว ข้าก่อนบุกเข้าวังหลวง ก็ได้ย้ายตัวนางไปไว้ที่อื่นแล้ว"
จั้นหลานถอนหายใจโล่งอก "ข้าขอแทนเซียวเฉินขอบคุณท่าน!"
มู่เหยียนใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวจั้นหลาน สีหน้าไม่พอใจ ใช้นิ้วจิ้มที่หว่างคิ้วของนาง "ให้เขามาบอกข้าด้วยตนเอง เจ้าทำได้เพียงกล่าวขอบคุณแทนข้าเท่านั้น!"
จั้นหลานยิ้มส่ายหน้า "รู้แล้ว"
เซียวเฉินถือกระบี่เดินเข้ามา ก็เห็นภาพตรงหน้า
จั้นหลานโบกมือเรียกเซียวเฉิน "เซียวเฉิน มารดาของเจ้าได้รับการช่วยเหลือจากท่านอ๋องแล้ว"
เซียวเฉินที่ใจแขวนค้างอยู่ก็พลันผ่อนคลายลง อันที่จริงตั้งแต่เขาก้าวเข้าสู่วังหลวง ก็ทั้งอยากไปตามหามารดา ทั้งกลัวว่าจั้นหลานจะเกิดเรื่อง
"ขอบคุณท่านอ๋อง" เซียวเฉินคำนับ
มู่เหยียนพยักหน้าเบา ๆ ในความฝันของจั้นหลาน นางพูดว่าชาติก่อนทำผิดต่อเซียวเฉิน เขาไม่อยากให้จั้นหลานรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเซียวเฉินตลอดเวลา
จูเว่ยถือกระบี่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว มู่เหยียนมองเขา "พาคุณชายเซียวไปรับมารดาของเขา"
"ขอรับ นายท่าน" จูเว่ยคำนับ
หลังจากเซียวเฉินและจูเว่ยจากไปไม่นาน ไฟก็ค่อย ๆ มอดลง
เพลิงเผาผลาญวังหลวงซีหรงจนสิ้น ฮ่องเต้ซีหรงและองค์ชาย องค์หญิงทั้งหลาย ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต
ส่วนหนึ่งถูกคนของมู่เหยียนสังหาร อีกส่วนถูกกองทัพตระกูลจั้นสังหาร และอีกส่วนถูกทาสชาวซีหรงสังหาร
ชนชั้นสูงของซีหรงไม่มองทาสเป็นคนเลยแม้แต่น้อย ใส่โซ่คล้องคอพวกเขา บังคับให้ต่อสู้กับสัตว์ป่าในสนามประลอง