เปลวเพลิงสว่างไสวไปทั่วพระราชวัง พร้อมกับส่องสว่างบนใบหน้าอันงดงามของจั้นหลาน
จั้นหลานได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง "เมิ่งเมิ่ง"
นางชะงักงัน คงเป็นเพราะนางคิดถึงมู่เหยียนมากเกินไปจนเกิดภาพหลอนขึ้น
เป็นเสียงของมู่เหยียนจริง ๆ ฟังดูสมจริงมากดังมาจากด้านหลัง จั้นหลานไม่กล้าหันกลับไป กลัวว่าหันไปแล้วจะไม่เห็นมู่เหยียน แล้วจะผิดหวังยิ่งกว่า
คลื่นความร้อนจากเพลิงมหึมาปะทะเข้ามา จั้นหลานถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงเรียกอีกครั้ง "เมิ่งเมิ่ง"
จั้นหลานรู้สึกเสียงสะอื้นจุกอยู่ในลำคอ หันกลับไปอย่างรวดเร็ว มู่เหยียนสวมเกราะเงิน คราบเลือดเต็มชายเสื้อ มือที่ข้อนิ้วชัดเจนกำกระบี่ยาวเปื้อนเลือดยืนอยู่ตรงหน้านาง
เมื่อมู่เหยียนเห็นจั้นหลาน มุมปากก็โค้งขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
จั้นหลานอยู่นานกว่าจะรู้สึกตัว จนกระทั่งมู่เหยียนโยนกระบี่ในมือทิ้ง ก้าวเร็ว ๆ มาถึงตรงหน้านาง มือขวาลูบคลำใบหน้าของนาง
สัมผัสเย็นเฉียบทำให้จั้นหลานรู้สึกตัวเป็นอย่างสมบูรณ์ วินาทีถัดมา มู่เหยียนใช้สองมือประคองใบหน้านาง ริมฝีปากของนางรู้สึกนุ่มเย็น มู่เหยียนจูบนางหนึ่งที นางจึงได้รู้สึกตัวในที่สุด
มู่เหยียนไม่ตาย!
แต่มู่เหยียนกลับถูกจั้นหลานผลักออกไปอย่างกะทันหัน หมัดของจั้นหลานทุบลงบนไหล่ของเขา