ตุบตุบ!
เปรี้ยงปร้าง!
จั้นหลานหันตามเสียงไป ท้องฟ้าเบื้องหน้ากำลังเบ่งบานไปด้วยดอกไม้ไฟหลากสี
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวทำให้ราตรีอันมืดมิดสว่างไสวขึ้นมา
ดอกไม้ไฟหลากสีสันประหนึ่งดวงดาวน้อยๆ ที่เปล่งประกายวาบหวาม
ดอกไม้ไฟหลั่งไหลลงมาจากเวิ้งฟ้า ดั่งสายน้ำตก ดั่งหมู่ดวงดาว งดงามระยิบระยับและชวนเคลิ้มฝัน
มู่เหยียนหันข้างมองนาง ดวงตาของจั้นหลานเปล่งประกายระยิบระยับ ใบหน้าแดงเรื่อเพราะฤทธิ์สุรา ทำให้องอาจงดงามในยามนี้ที่ปกติยากจะได้เห็น
จั้นหลานเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น "ท่านมู่ ท่านดูสิ! แม้พวกเราจะไม่ได้เห็นดาวตก แต่ก็ได้เห็นดอกไม้ไฟแล้วนี่นา!"
นางเอียงหน้ายิ้มน้อยๆ แต่กลับพบว่ามู่เหยียนจ้องมองนางด้วยสายตาอันร้อนแรง
จั้นหลานนึกเชื่อมโยงถึงสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ขึ้นมาทันใด
มู่เหยียนทั้งเชิญนางดื่มสุรา ทั้งชวนนางฟังงิ้ว บัดนี้ยังพานางมาชมดอกไม้ไฟโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
ดอกไม้ไฟราวกับอยู่ตรงเบื้องหน้านาง ที่แห่งนี้คือจุดชมวิวที่ดีที่สุด ทั่วทั้งศาลาหวังเจียง มีเพียงพวกเขาสองคนที่ได้ชมอย่างชัดเจนที่สุด
แม้ขณะนี้ฤทธิ์สุราจะขึ้นสมองอยู่บ้าง แต่นางยังคงเหลือสติอีกหนึ่งส่วน
หากถึงตอนนี้นางยังสัมผัสไม่ได้ถึงจิตใจของมู่เหยียน เช่นนั้นนางก็โง่เขลาจริงๆ เสียแล้ว
จั้นหลานก้าวเท้าอันสั่นเทา เข้าไปใกล้มู่เหยียนอีกหนึ่งก้าว เมื่อสายตาประสานกัน มู่เหยียนก็เก็บสีหน้าลงบ้าง
จั้นหลานเอียงศีรษะ ยิ้มเจ้าความคิด ใช้ปลายนิ้วชี้แหย่ที่อกของมู่เหยียนเบาๆ พลางเอ่ย "ท่านมู่ ท่านชอบข้าใช่หรือไม่?"
สีหน้าของมู่เหยียนเย็นชาลงในชั่วพริบตา พร้อมกับความร้อนแรงในห้วงดวงตาที่มอดดับลง