วูบ วูบ วูบ!
ทั้งในที่เปิดเผยและที่ลับ
คนที่เซียวเฉินนำมา ปะทะกับคนของฝ่ายตรงข้ามอย่างจัง
จั้นหลานจุดพลุสัญญาณในมือ ฉับพลันหยุนเหอก็นำคนบุกมาจากที่มืดโดยรอบ
"นายท่าน ติดกับแล้ว!" มีคนตะโกนขึ้น
ชายสวมหน้ากากบนหลังม้า ที่เอวคาดดอกซานชาไว้อีกดอกหนึ่ง กัดฟัน รีบหันหัวม้า ภายใต้การคุ้มกันของทหารองครักษ์ พุ่งทะลวงออกไป
"บอกมา เจ้านายของเจ้าเป็นใคร?" จั้นหลานเล็งศรไปที่หัวหน้าลูกน้องที่นำทัพ
หลังจากหัวหน้าลูกน้องถูกนายของตนทอดทิ้ง ก็เข้าใจว่านายของตนเกรงว่าพวกเขาจะพูดมากไป จึงต้องปิดปาก ดูท่าคนผู้นั้นจะเป็นบุคคลที่แม้นายของพวกเขาก็ยังล่วงเกินไม่ได้ เขาตกใจจนคุกเข่าลงกล่าวว่า "ผู้น้อยไม่รู้จริง ๆ ขอรับ ผู้น้อยรู้เพียงว่านายของผู้น้อยมีฐานะสูงส่งยิ่งนัก นอกนั้นไม่รู้อะไรเลยขอรับ!"
จั้นหลานเห็นเขาตกใจจนปัสสาวะราด เลยปล่อยไว้ให้เซียวเฉินค่อย ๆ สอบสวนทีหลังก็แล้วกัน!
ในเมืองติ้งอัน ผู้ที่มีฐานะสูงส่งก็ไม่มากนัก จะสืบหาเช่นไรก็คงไม่ยากเย็นนัก
"ไล่ตาม!"
จั้นหลานกับเซียวเฉินนำคนไล่ตามไป
"เก็บพยานหลักฐานบุคคลไว้ให้ดี!" เซียวเฉินออกคำสั่ง
"ขอรับ ท่านขุนนาง!" เหล่ามือปราบรีบควบคุมลูกน้องที่เหลือทั้งหมดไปทันที
หัวหน้าลูกน้องถามด้วยความหวาดกลัว "พะ...เพิ่ง...เมื่อครู่ คนพวกนั้นเป็นใครกัน?"
มือปราบเอ่ยเสียงเย็น "เจ้าเดือดร้อนใหญ่แล้ว ยังไม่รู้จักแม้แต่อ๋องเจิ้นเป่ยกับท่านขุนนางเซียวเสนาบดีกรมยุติธรรมอีกหรือ!"
"หา!" หัวหน้าลูกน้องเพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้ ก็ตกใจจนขาทั้งสองข้างอ่อนแรงทรุดลงไปคุกเข่าอีกครั้ง
มือปราบมองหัวหน้าลูกน้องอย่างรังเกียจ ตบหัวอีกฝ่ายหนึ่งที "เมื่อครู่เจ้าไม่ใช่เก่งกาจนักหรือไง? เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้เจ้าไปล่วงเกินผู้ใดเข้า? เจ้ายังจับตัวท่านชายรัชทายาทเจิ้นหนานมาได้ แล้วยังจับนางกำนัลคนสนิทของอ๋องเจิ้นเป่ยมาอีก เจ้ากลัวตัวเองจะมีอายุยืนเกินไปหรืออย่างไรกัน!"