ราษฎรทั้งหลายมองป้ายเหลี่ยงซื่อไท่จุนที่ท่านหญิงกั๋วเยว่ยกขึ้นสูง และพากันกระซิบกระซาบกัน
"เคยได้ยินว่าตระกูลซวี่นั้นอำมหิตก้าวร้าว ก็เพราะท่านหญิงกั๋วเยว่เป็นแม่พระเลี้ยงของสวี่ชุน ที่แท้ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ!"
มีคนส่ายหน้าอย่างเจ็บใจ "ดูท่า เรื่องในวันนี้คงไม่มีทางตัดสินตามกระบวนการได้แล้ว!"
"สวี่ชุนช่างมีวาสนาจริง ๆ โชคดีเหลือเกิน ที่มีแม่พระเลี้ยงที่คอยปกป้องถึงเพียงนี้!"
"แต่ว่าท่านหญิงกั๋วเยว่ผู้นี้ เกี่ยวข้องกับอดีตฮ่องเต้อย่างไรกันแน่ ถึงได้มีป้ายเหลี่ยงซื่อที่โปรดประทานให้เป็นการส่วนตัว?"
"ใครจะไปรู้เล่า มีป้ายเหลี่ยงซื่ออยู่ ก็ดูท่าจะต้องปล่อยสวี่ชุนลอยนวลไปอย่างนั้นแหละ!"
สวี่ชุนฉีกยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง มารดาของสวี่ชุนก็เช็ดน้ำตาได้แล้ว จ้องป้ายเหลี่ยงซื่อด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจปนยินดี
บิดาของสวี่ชุนก็ถอนหายใจโล่งอกออกมาอย่างหนัก
จ้าวฟู่หยินสีหน้าเค็งเขิน ท่านหญิงกั๋วเยว่มีป้ายเหลี่ยงซื่อของอดีตฮ่องเต้ได้อย่างไรกัน?
โคมไฟสองดวงส่องแสงไปที่ป้ายทองคำ เขาหรี่ตามองดูอย่างละเอียด
บนป้ายมีตัวอักษร 'เหลี่ยงซื่อ' ตัวใหญ่ และลวดลายมังกรที่งดงามประณีต ป้ายเหลี่ยงซื่อใบนี้เป็นของจริง!
แสงในดวงตาของหลี่ซุ่ยหรี่ลง แม้เขาจะได้เป็นขุนนางแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถเรียกร้องความยุติธรรมให้บิดามารดาของตนเองได้อีกหรือ?
บิดาของหลี่ถอนหายใจ เตรียมยอมรับเคราะห์กรรม
มารดาของหลี่ดึงชายเสื้อของหลี่ซุ่ย กระซิบเบา ๆ ว่า "ลูกเอ๋ย หรือว่าเรื่องนี้จะปล่อยมันไป? ยังไงตอนนี้ความจริงก็กระจ่างแล้ว เราเองก็ไม่ได้สูญเสียอะไร"