มู่เหยียนเดินนำอยู่ด้านหน้า ซือจวินและอ๋องเซียนตามอยู่สองข้าง
ผ่านการค้นหาอยู่พักใหญ่ ทั้งสามคนก็พบตัวไท่จื่อ
ในห้องปีกตะวันตกของตำหนักฟังฮวา ใบหน้าของไท่จื่อแดงก่ำราวกับดื่มสุรามามาก
ในอ้อมแขนของเขายังกอดนางกำนัลคนหนึ่งที่แต่งกายไม่เรียบร้อยโฉมงดงาม เมื่อเห็นเช่นนี้ก็พอจะเดาได้ว่าคืนวานทั้งสองคนได้เกิดอะไรขึ้น
"พาไท่จื่อไป!" สีหน้ามู่เหยียนเย็นชาแข็งกร้าว
ซือจวินมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เป็นไปได้อย่างไร?
เขาเคยเห็นสายตาที่ไท่จื่อมองพระสนมลี่ในงานเลี้ยงวังหลวง สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนานั้น เขาจำไม่ผิดอย่างแน่นอน
คนของเขาก็รายงานว่า ทุกครั้งที่ไท่จื่อเดินผ่านตำหนักฟังฮวา จะแวะมองพระสนมลี่หนึ่งครั้งโดยตั้งใจ
เมื่อคืน ไท่จื่อดื่มสุราในตำหนักฮองเฮา ตอนที่ไท่จื่อเดินผ่านตำหนักฟังฮวา คนที่เขาฝังไว้ในวังหลวงก็ลอบใส่ผงยาที่ทำให้หลงใหลให้ไท่จื่อลงกลางทาง
เขาวางแผนไว้รัดกุมถึงเพียงนี้ จะผิดพลาดได้อย่างไร!
คนของเขาบอกชัดเจนว่า ไท่จื่อเข้าไปในตำหนักฟังฮวาแล้วไม่เคยออกมาอีกเลย
พระสนมลี่อายุเพียงยี่สิบกว่า ไท่จื่อก็อยู่ในวัยเลือดร้อน เขาจะไปโปรดปรานนางกำนัลเล็ก ๆ คนหนึ่งได้อย่างไร!
แต่ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาทำได้เพียงยอมรับ!
ทว่า หากไท่จื่อแอบคบชู้กับพระสนมของฮ่องเต้ ความผิดฐานทำให้วังหลังเสื่อมเสียเมื่อพิสูจน์ได้จริง ไท่จื่อต้องไม่ได้เป็นไท่จื่อแน่นอน!
แต่ตอนนี้ ไท่จื่อเพียงแค่ยุ่งเกี่ยวกับนางกำนัลเล็ก ๆ คนหนึ่ง โทษกลับเบาลงไปมาก!
ไท่จื่อยังมึนเมาไม่รู้สึกตัว ถูกคนประคองตัวขึ้น มู่เหยียนพูดด้วยเสียงเย็นชา "ส่งไท่จื่อกลับจวนไท่จื่อ รอสร่างเมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน เอานางกำนัลกลับกรมทัณฑ์สวรรค์สอบสวนให้ละเอียด"