พอเจ้าแมวดำน้อยเห็นเสี่ยวไป๋ในชั่วพริบตาแรก ใบหน้าอันเคร่งขรึมของมันก็เปลี่ยนไปทันที
ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง หางกระดิกไปมาอย่างควบคุมไม่ได้
จั้นรุ่ยเห็นมู่เหยียนเป็นคนแรก นางโบกมือน้อยๆ สีหน้าปิติยินดีร้องออกมาว่า "พี่ชายรูปงาม!"
จั้นหลานโผล่หน้าไปมอง เห็นเจ้าสุนัขขนขาวบริสุทธิ์แสนสวยตัวหนึ่ง มันแลบลิ้นสีชมพู ดวงตาสุกใส จมูกเล็กๆ และปากก็สีชมพูทั้งนั้น ดูสุภาพอ่อนโยนยิ่งนัก
สายตาของมู่เหยียนทอดมาที่นาง ทรงพอพระทัยกับปฏิกิริยาของนางยิ่ง
เจ้าแมวดำน้อยส่งเสียงเห่าใส่ฝั่งตรงข้ามสองครั้ง พอเห็นมู่เหยียน เสียงของมันก็หุบลงไป แต่พอเห็นเสี่ยวไป๋อีกครั้ง ก็กระดิกหางร่าเริง ไม่สนใจมู่เหยียนอีกต่อไป
จั้นหลานถามด้วยความอยากรู้ "ท่านมู่ก็เลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่งหรือเพคะ?"
มู่เหยียนพยักหน้า "เรือนของคุณหนูจั้นครึกครื้นยิ่งนัก"
จั้นรุ่ยตื่นเต้นนัก กระตุกมือจั้นหลาน "หนูอยากไปเล่นที่บ้านพี่ชายรูปงาม!"
จั้นหลานก้มตัวลงกล่าว "ไม่ได้หรอก ท่านมู่ยุ่งมาก"
จั้นรุ่ยถูกจั้นหลานปฏิเสธ จึงใช้ไม้ตายเด็ด ออกอาการร้องไห้งอแงเสียงอ่อนหวาน น้ำตาในดวงตากลมโตสีเหมือนองุ่น ร่วงหล่นลงมาทีละหยดดั่งไข่มุก
พุงน้อยกลมๆ ของนางกระเพื่อมขึ้นลงราวกับกบหายใจ
จั้นเหิงเห็นน้องสาวร้องไห้ ก็อ้อนวอนจั้นหลานว่า "พี่สาวขอร้องเถอะ ให้หนูกับน้องไปเถิด!"
มู่เหยียนเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ จึงเอ่ยปากราวกับไม่ตั้งใจ "นี่ไม่ใช่คุณชายและคุณหนูตระกูลจั้นที่พบเมื่อคราวก่อนหรือ เหตุใดจึงร้องไห้เล่า?"
จั้นรุ่ยได้ยินว่ามู่เหยียนจำนางได้ เช็ดน้ำตาแล้วยิ้มขึ้นมาทันที "พี่ชายรูปงาม ท่านจำพวกเราได้ด้วย!"
จั้นหลานมองเจ้าแมวดำน้อยที่ตื่นเต้นนัก แล้วมองเจ้าหนูน้อยที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเจ้าแมวดำน้อยอีก แล้วกล่าว "ท่านมู่ เด็กๆ ซุกซนนัก..."