"เจ้ามาทำสิ่งใด?" ตู้กูเอี๊ยนเปิดเปลือกตาขึ้นมองเสวี่ยอี้เฟิงแวบหนึ่ง
เสวี่ยอี้เฟิงเดินก้าวแล้วก้าวเล่าเข้ามาหานาง ตู้กูเอี๊ยนยกมือขึ้นเอ่ยอย่างอดทน "ข้าคือนางพญาเหยี่ยวผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีอะไรแม้แต่น้อย"
ทันใดนั้นก็มีมือหนึ่งวางบนศีรษะของนาง เสวี่ยอี้เฟิงใช้มืออันอบอุ่นลูบหน้าผากของนาง
ตู้กูเอี๊ยนผลักมือเขาออกไป เอ่ยปากแข็ง "ข้าไม่เป็นไร!"
เสวี่ยอี้เฟิงไม่พูดจา ปล่อยมือจากนางแล้วจากไป
ตู้กูเอี๊ยนองแผ่นหลังอันห่างเหินของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกหม่นหมองขึ้นมา เสวี่ยอี้เฟิงจากไปเพียงเท่านี้จริงหรือ?
นางพลิกตัวกลับ จู่ๆ ก็รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัว ความรู้สึกเช่นนี้ช่างเลวร้ายยิ่งนัก นางมุดหน้าลงในผ้าห่ม ความหนาวเย็นบนกายจึงลดลงไปบ้าง
ครู่ต่อมา นางกลับรู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว หากแต่ไม่มีผู้ใดปรนนิบัติ และในบ้านก็ไม่มีบ่าวไพร่ผู้ใด
นางเตรียมลุกขึ้นไปโรงหมอ พอจะก้าวลงจากเตียง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นางผุดผ้าห่มขึ้น ก็เห็นเสวี่ยอี้เฟิงกำลังมองนางอยู่
เสวี่ยอี้เฟิงวางอ่างทองแดงที่ใส่น้ำลง บีบผ้าเช็ดหน้าในนั้นจนหมาด พับแล้ววางบนหน้าผากของตู้กูเอี๊ยน
ตู้กูเอี๊ยนถูกบุรุษวางผ้าเช็ดหน้าบนหน้าผากเป็นครั้งแรก ความเย็นเยียบค่อยๆ กลืนกินความร้อนบนหน้าผาก นางเงยหน้ามองดวงตาสีน้ำตาลและขนตายาวของเสวี่ยอี้เฟิง บุรุษตรงหน้านี้มีใบหน้าเพริศพริ้ง งดงามไร้ที่ติ