ขุนนางรายหนึ่งกราบทูลว่า "ฝ่าบาทไท่จื่อ ขณะนี้กำลังเป็นฤดูเก็บเกี่ยว ทำนบเฮยหลิงแตก ไร่นาท้ายน้ำถูกน้ำท่วม ชาวบ้านหลายพันชีวิตต้องพลัดถิ่นไร้ที่อยู่!"
ไท่จื่อขมวดคิ้ว มองไปที่ขุนนางผู้กราบทูลแล้วถามว่า "ทำนบเฮยหลิงสร้างมาได้เพียงสามปี ตัวงานแข็งแรงมั่นคง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้?"
มู่เหยียนกวาดตามองสีหน้าของเหล่าขุนนาง ผู้กราบทูลกล่าวต่อไปว่า "ช่วงนี้ที่เฮยหลิงมีฝนตกหนักถี่กระหน่ำ น้ำเหนือท้ายเขื่อนเพิ่มปริมาณมหาศาล ทำนบไม่อาจรับแรงกดดันได้ ดังนั้น..."
ไท่จื่อสีหน้าเคร่งขรึม นี่เป็นเรื่องยากเย็นที่สุดที่เขาเคยประสบมานับตั้งแต่รับหน้าที่บริหารราชการแผ่นดิน
เหล่าขุนนางต่างแสดงความคิดเห็น เสนอข้อแนะนำต่างๆ นานา
ราษฎรถืออาหารเป็นสรวงสวรรค์ หากเพราะภัยน้ำทำให้ราคาข้าวพุ่งสูงขึ้น ประชาชนอดอยาก หากไม่ได้รับการช่วยเหลือทันท่วงที ผู้ประสบภัยอาจหิวโหยจนก่อการจลาจล ราชสำนักต้องให้ความสำคัญกับการป้องกันภัยน้ำ การบรรเทาทุกข์หลังภัยพิบัติ และการฟื้นฟูบูรณะ
ไท่จื่อมองไปที่มู่เหยียน ทุกครั้งที่ต้องใช้เงินบรรเทาสาธารณภัย เขามักรู้สึกว่าตนซึ่งเป็นไท่จื่อผู้บริหารราชการแผ่นดินนั้นไร้ซึ่งอำนาจจริง
พระคลังว่างเปล่า ในยามเช่นนี้ก็ต้องดูว่ามู่เหยียนจะตัดสินใจอย่างไร
"กระทรวงการคลัง กระทรวงโยธาธิการ กระทรวงกลาโหม ฟังคำสั่ง" มู่เหยียนเอ่ยปาก ทุกคนเงียบลงทันที
เสียงของเขาก้องสะท้านไปทั่วพระที่นั่ง "หลังจากภัยน้ำ สิ่งแรกที่ต้องแก้คือปัญหาอาหารของผู้ประสบภัย ตราบใดที่ราษฎรยังพอประทังชีพ ปัจจัยแห่งความไม่สงบย่อมลดน้อยลง กระทรวงการคลังจัดเตรียมข้าวสารช่วยเหลือภัยพิบัติทันที ใช้หลักการใกล้แหล่งใดส่งไปแหล่งนั้น เร่งส่งไปยังพื้นที่ประสบภัยโดยด่วน"