จั้นหลานมองสายตาของมู่เหยียนที่ทอดหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของนาง นางจึงเข้าใจความหมายที่มู่เหยียนเอ่ยถึง
มู่เหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยมองนาง "คุณหนูใหญ่คงไม่ลืมกระมัง? ที่เจ้าพูดไว้ว่า หากข้าช่วยเจ้าตามหา..."
"จำได้!" จั้นหลานยกมือปิดปากของเขา
นางเคยกล่าวไว้ว่า หากมู่เหยียนช่วยนางตามหาหยกทองจินฉานได้ นางจะหอมแก้มเขา
มู่เหยียนจับมือของนางไว้ มองแก้มที่ค่อย ๆ ระเรื่อแดงของนาง
ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน ครู่ใหญ่ จั้นหลานก็เขย่งปลายเท้า หลับตาลงเล็กน้อย แล้วโน้มตัวไปจูบที่ริมฝีปากของมู่เหยียน
สัมผัสไม่ถูกต้อง จั้นหลานลืมตาขึ้นพบว่า สิ่งที่นางจูบคือฝ่ามือของมู่เหยียน
มู่เหยียนเห็นท่าทีของนางราวกับจะไปตายมา กลั้นหัวเราะไม่อยู่ "หลานเอ๋อร์ เจ้าทำราวกับกำลังทำภารกิจอันใดอยู่เช่นนั้น"
จั้นหลานมองแววตาหยอกเย้าของเขา เอวบางของนางถูกแขนของเขารั้งเข้าไปใกล้ ร่างทั้งสองแนบชิดกัน มู่เหยียนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ หลังจากอาบน้ำของนาง ในชั่วพริบตาก็เคลิ้มหลงใหล
เขาก้มหน้าลงซบที่ซอกคอของจั้นหลานแล้วหอมแก้ม จั้นหลานทั้งร่างชาไปทั้งตัวในทันใด
มู่เหยียนกัดติ่งหูของนางแล้วพูดเป็นห้วน ๆ "อาจารย์... เรื่องรักใคร่เช่นนี้ ปล่อยให้ศิษย์จัดการเถิด!"
จั้นหลานถูกเขากอดรัดจนต้องหลบอยู่ตลอด เท้าพลาดจึงนั่งลงบนเตียง
มู่เหยียนฉวยจังหวะรั้งข้อมือของนางไว้ แนบกายกับนาง แล้วกดนางลงบนเตียง
บนที่นอนนุ่มละมุน จั้นหลานถูกเขากักขังไว้หมดทั้งตัว สายตาของมู่เหยียนค่อย ๆ ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
จูบของเขาทอดผ่านลำคอ กระดูกไหปลาร้าของนาง แล้วไล่ลงมาเรื่อย ๆ ทันใดนั้นมู่เหยียนก็เหลือบเห็นเสื้อกล้ามสีขาวนวลลายกล้วยไม้ผืนหนึ่งบนเตียง