ประกาศที่ปิดไว้แสดงถึงปัญหาต่าง ๆ ที่ราชวงศ์หนานจิ้นทิ้งไว้ ซึ่งถูกตัดออกไปเหมือนเนื้องอกด้วยนโยบายใหม่
รวมถึงการคิดบัญชีเก่ากับบางคน
ในประกาศรวมถึงบทลงโทษของอ๋องเซียนและอ๋องน้อย
บทลงโทษของอ๋องเว่ยซือจวิน บทลงโทษของสายสกุลรองตระกูลจั้น
ท้ายประกาศเขียนถึงบทลงโทษของนางกั๋วเยว่และครอบครัวของสวี่ชุน
ราษฎรแห่กันไปรอบ ๆ ประกาศ จ้องมองข้อความบนนั้นไม่กระพริบตา ต่างมีสีหน้าตื่นเต้น
บางคนหน้าตาสดใส "สมใจนัก สมใจนัก!"
บางคนถอนหายใจ "ดีจริง พวกคนชั่วเหล่านี้ หนอนบ่อนไส้ของหนานจิ้น ไม่มีใครมีจุดจบที่ดี!"
บางคนชื่นชม "ใช่แล้ว กำจัดของเก่าสร้างของใหม่ เมืองต้าอวี้ของเราจะดีขึ้นเรื่อย ๆ!"
"มีฝ่าบาทและฮองเฮาอยู่ก็เป็นเช่นนี้เอง เจ้าไม่สังเกตหรือ ตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ ผู้คนบนถนนก็มากขึ้น!"
"นั่นก็เพราะความดีความชอบของฝ่าบาทและฮองเฮาของเรา พวกเขาคือกำลังใจของราษฎรเมืองต้าอวี้!"
......
บนถนนยาว ราษฎรรื่นเริงยินดี
ส่วนคนที่กำลังจะถูกประหาร ต่างมีความทุกข์ทรมานสุดขีด!
ในเรือนจำของกรมทัณฑ์สวรรค์ อ๋องเว่ยซือจวินผิวซีดเหลือง ริมฝีปากแตกแห้ง ดวงตาหมดประกาย แก้มตอบลง ผอมลงไปเป็นวงกว้าง จนดูไม่ออกเลยว่าเป็นอ๋องเว่ยที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตชีวา งดงามสง่างาม
ข้อมือของเขาถูกโซ่คล้องไว้ นิ้วทั้งสิบของสองมือหายไปหมด เหลือเพียงรอยแผลเป็นน่าเกลียดจากรอยขาด
เขาผมเผ้ายุ่งเหยิง เส้นผมพันกันเป็นปม สวมเสื้อผ้าที่ถูกแส้ฟาดจนขาด ตัวเต็มไปด้วยรอยเลือด
เขารู้สึกว่ามีคนมา จึงรีบส่ายโซ่ที่ข้อมือ "น้ำ...ขอร้องเถอะ ขอน้ำให้ข้าหน่อย..."
คนของกรมทัณฑ์สวรรค์ไม่เพียงแต่ทรมานเขาอย่างโหดร้ายเป็นประจำ ยังไม่ให้ข้าวเขากิน ไม่นานมานี้ แม้แต่น้ำก็ไม่ให้