หลิวซีนำยาที่ต้มนานหนึ่งชั่วยามมาส่งให้ไป๋เฉินที่ข้างเตียง
ไป๋เฉินดื่มยาขมอย่างว่าง่าย แม้ปกติเขาจะออดอ้อนเอาแต่ใจเป็นที่สุด ไม่เคยยอมดื่มยาให้เรียบร้อย
แต่ยานี้เป็นหลิวซีต้มให้ มันจึงต่างออกไป
หลิวซีเก็บถ้วยกลับ แล้วเอ่ยว่า "ท่านซื่อจื่อ เจ็ดวันนี้ท่านพักอยู่ที่นี่เถิด ข้ากับเสี่ยวเถาจะไปนอนเบียดกันเอง"
พูดจบนางก็จะเดินออกไป ไป๋เฉินร้อง "โอย" เสียงหนึ่ง กุมขาของตัวเองไว้
หลิวซีรีบหันไปดู เปิดผ้าห่มออกก็เห็นบาดแผลของเขามีเลือดไหลอีกครั้ง
หลิวซีขมวดคิ้วถาม "เมื่อครู่ห้ามเลือดไปแล้วมิใช่หรือ เหตุใดจึงไหลอีกเล่า"
ไป๋เฉินทำหน้าน้อยใจ เอ่ยว่า "คุณหนูหลิว ข้ารู้ว่าท่านคิดว่าข้าเป็นเพียงบุตรชายเจ้าสำราญที่ไร้สาระ จึงมีอคติต่อข้า และข้าก็ชอบเอาใจสตรีผู้งดงามจริง แต่เมื่อได้พบท่าน ข้าถึงได้รู้ว่าเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของข้านั้นไร้ประโยชน์ ไม่ได้คิดจะให้ท่านยอมรับข้าในทันที แต่... ท่านก็ควรเปิดโอกาสให้ข้าได้แสดงตัวบ้าง มิใช่หรือ?"
หลิวซีมองไป๋เฉินด้วยสายตาเยียบเย็น "ต่อให้ให้ท่านอีกปีครึ่ง ข้าก็ยังมีคำตอบเดิม ระหว่างเราเป็นไปไม่ได้"
ไป๋เฉินกุมขาของตัวเองด้วยความเจ็บปวด หลิวซีถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า "นอนคว่ำลงไป"
ไป๋เฉินนอนคว่ำอย่างว่าง่าย หลิวซีที่นั่งอยู่ข้างเตียงใช้ผ้าขาวบางกดลงบนบาดแผลเบา ๆ ช่วยเขาห้ามเลือด
นางทายาอีกครั้งหนึ่งแล้วจึงเอ่ยว่า "ท่านซื่อจื่อ คืนนี้ข้าอยู่ที่นี่ได้ รอให้บาดแผลของท่านห้ามเลือดได้แล้ว ข้าจะย้ายออกไป ท่านนอนที่นี้ ส่วนข้าจะไปนอนที่เก้าอี้นุ่มด้านนอก"