เกมวันสิ้นโลก: อวสานพันธุ์สยอง

บทที่ 2: ไวรัส ยาเร่งพลัง

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หน้าประตูหมู่บ้าน หลินอันเปิดโทรศัพท์พลิกหาแผนที่อย่างละเอียด

“ติ๊ง คุณมีข้อความใหม่”

เบอร์ที่คุ้นเคย จากเพื่อนร่วมรบ อันจิ่งเทียน

“พี่หลิน ได้ยินว่าช่วงนี้คุณต้องใช้เงิน ค่าปลดประจำการของผมยังเหลืออีกเยอะ ส่งเลขบัญชีมาให้ผมที”

“ว่าง ๆ แวะมาหาผมหน่อย น้องสาวผมเอาแต่บ่นอยากไปเล่นกับคุณ”

หลินอันมองข้อความ ใจอบอุ่นวูบหนึ่ง

ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมรบ เขากับอันจิ่งเทียนยังเป็นเพื่อน เป็นพี่น้องที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กตั้งแต่ก่อนเข้ากรม

ทั้งคู่โตมาด้วยกัน แม้แต่เงินเรียนของเขาก็มาจากการรวบรวมของพ่อแม่อันจิ่งเทียน

ยังไม่ทันที่หลินอันจะตอบข้อความ ข้อความถัดไปก็ส่งตามมาติด ๆ

“ช่วงนี้ฟ้าฝนเปลี่ยนบ่อย คุณก็รักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าป่วยไข้เหมือนผม”

“สายตาก็ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ดูอะไรต้องใส่แว่นแล้ว ตอนเจอกัน อย่าหัวเราะเยาะผมล่ะ”

หลินอันกำลังจะตอบ แต่ร่างกลับแข็งทื่อ

“เพี๊ยะ”

มือถือตกกระแทกพื้น

เขายืนตะลึงอยู่กับที่ กระแสความเย็นวาบแล่นปราดขึ้นตามแนวสันหลัง

อันจิ่งเทียนเคยเป็นพลลาดตระเวนในกองทัพ ร่างกายและสายตายอดเยี่ยม

ทันใดนั้นสายตากลับถดถอยลงกะทันหัน เป็นไข้

นี่มันอาการเริ่มต้นของการติดไวรัสซอมบี้ชัด ๆ!

ในความทรงจำ

ไวรัสซอมบี้ระลอกแรกฝังตัวอยู่ในร่างของผู้คนบางส่วนมานานแล้ว

อาการที่แสดงออกคือมีไข้ สายตาแย่ลง แขนขาเย็นเฉียบ

ความทรงจำและเบาะแสต่อเชื่อมกัน

ดวงตาของหลินอันค่อย ๆ แดงก่ำ

ตอนที่วันสิ้นโลกปะทุในชาติก่อน เขาเคยนัดกับอันจิ่งเทียนว่าจะไปรวมพลกันนอกเมือง

ทว่าในวันนั้นกลับไร้เงา ไร้ข่าวคราว

ตอนนั้นคิดว่าอันจิ่งเทียนติดธุระ

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดเลย

คือแท้จริงแล้วอันจิ่งเทียนเสียชีวิตเพราะไวรัสระบาด จึงได้ขาดการติดต่อกับเขาไป

พี่น้องที่ดีที่สุดกลับต้องมาตายด้วยไวรัส กลายเป็นซอมบี้ ทนทุกข์ทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์!

ราวกับไฟลนใจ!

ดวงตาหลินอันแดงฉาน

เมื่อรู้แล้วว่าอันจิ่งเทียนตายเพราะอะไร เขาก็จะไม่มีทางยอมให้โศกนาฏกรรมแบบเดิมเกิดขึ้นอีก

รีบรื้อฟื้นในความทรงจำอย่างรวดเร็ว

ต้องมีหนทางแน่!

เนิ่นนาน ดวงตาแดงฉานของเขาค่อย ๆ เงยขึ้น

การถ่ายเลือดจากผู้ตื่นพลังเข้าสู่ร่างกาย

นี่คือวิธีเดียวที่เขาคิดได้ว่าจะช่วยชะลอการกลายเป็นซอมบี้

ไวรัสซอมบี้ในช่วงแรกจะรวมตัวกันที่หัวใจ ตกผลึกเป็นแก่น

มีเพียงต้องรีบถ่ายเลือดของผู้ตื่นพลัง ก่อนที่กระบวนการกลายเป็นซอมบี้จะสมบูรณ์ จึงจะชะลอขั้นตอนนี้ได้

อันจิ่งเทียนมีร่างกายแข็งแรงกว่าคนทั่วไปมาก

ปกติแล้ว ยิ่งร่างกายแข็งแรงดี ก็ยิ่งต้านทานการกลายเป็นซอมบี้ได้นานมากขึ้น

สองชั่วโมง!

หลินอันรีบปะติดปะต่อรายละเอียดของผู้ที่เคยติดเชื้อในชาติก่อน

อันจิ่งเทียนน่าจะทนได้นานที่สุด 2 ชั่วโมงหลังจากวันสิ้นโลกปะทุ!

ถ้างั้น...

ภายในสามวันจัดเตรียมเสบียง รับอาวุธยุทโธปกรณ์ แล้วไปหาอันจิ่งเทียนทันที!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลินอันก็ร่างแผนการในหัวอย่างรวดเร็ว

ครุ่นคิด นิ่งดั่งรูปปั้น

ห้านาทีต่อมา หลินอันก้าวเดินหนักแน่น มุ่งหน้าสู่เบื้องหน้า

สามวัน เพียงพอแล้ว!

............

บริษัทสินเชื่อหงอวิ้น

ภายในห้องการเงินอันกว้างขวาง สามคนนั่งหันหน้าหากัน

“คุณหลิน หนึ่งล้านเจ็ดแสนนี่ อีกสามวันต้องคืนมานะครับ”

“คิดดอกเบี้ย 7 ส่วน”

“ถึงตอนนั้นถ้าใช้คืนไม่ได้ เราจะยึดบ้านคุณล่ะ หวังว่าคุณจะไม่เกินกำหนด”

หลินอันผงกศีรษะอย่างสงบ อีกสามวันเงินสดก็เป็นแค่เศษกระดาษ

ครึ่งปีให้หลัง ธนบัตรเกลื่อนถนนเอามาเช็ดก้นยังแข็งสาก

ในวันสิ้นโลก สิ่งมีค่าเพียงหนึ่งเดียวคืออาหารและความแข็งแกร่ง

ตลอดทาง เขากู้เงินออนไลน์ทั้งหมดที่กู้ได้มาแล้ว

บ้านและรถก็รีบจำนองกับบริษัท “เงินด่วน” โดยไม่คิดถึงค่าตอบแทนใด ๆ

รวมเป็นเงินสดทั้งสิ้นสามล้านสี่แสน รวมถึงค่าสินสอดที่เขาขอคืนมาด้วย

เงินอาจไม่มาก แต่ก็เพียงพอจ่ายค่าซื้อเสบียงจำนวนมาก

ตอนนี้วันสิ้นโลกยังไม่ปะทุ เงินยังคงเป็นเครื่องมือชั้นดีในการเปิดทาง

หลังจากผงกศีรษะล่ำลา หลินอันก็มุ่งหน้าไปที่บริษัทเวชภัณฑ์ที่เขาทำงานอยู่

ประตูปิดลง คนปล่อยกู้สองคนด้านหลังมีสีหน้าแปลก ๆ อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกัน

“ท่านจาง ผมเช็คประวัติไอ้หมอนี่แล้วนะ”

“กล้าเอาเรือนหอมาจำนอง ยังดอก 7 ส่วน ไม่ได้เงินทอนเลยสักแดง โหดจริง”

“สนใจมันทำไม แปดในสิบคงเล่นพนันออนไลน์จนตาลาย...”

“อีกสามวันไม่ใช้หนี้ ก็ยึดบ้านมัน”

......

บริษัทเวชภัณฑ์

หลินอันเดินเข้าประตูไปอย่างคล่องแคล่ว โยนบัตรพนักงานเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขนส่งของตัวเองออกไปอย่างลวก ๆ

ลุงยามที่เฝ้าประตูยังไม่ทันเห็นว่าเขาเป็นใคร ก็เห็นแค่บัตรพนักงานใบหนึ่งตกลงพื้นอย่างเชื่องช้า

“ชื่อ: หลินอัน”

“เพศ: ชาย”

“อายุ: 24 ปี”

“ตำแหน่ง: เจ้าหน้าที่ขนส่งยาเวชภัณฑ์พิเศษ”

“ติ๊ด!”

ประตูลิฟต์เปิดออก

หลินอันตรงขึ้นไปที่ชั้นสามแตะบัตร เดินเข้าไปในห้องปฏิบัติการ

ตอนนี้เป็นวันหยุดยาว ยังเป็นช่วงพักเที่ยง

ห้องปฏิบัติการที่มีคนงานหลายสิบคนเหลือเพียงเด็กฝึกงานหนุ่มคนหนึ่งเฝ้าอยู่

“พี่หลิน?”

เด็กฝึกงานที่อ่อนกว่าเขาปีหนึ่งมองหลินอันอย่างประหลาดใจ เขาตื่นงัวเงีย ผมเผ้ารุงรังราวกับรังไก่

“คลิ๊ก”

หลินอันกลับมือลงกลอนประตูห้องปฏิบัติการ ให้แน่ใจว่าเขาหนีออกไปไม่ได้

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดประเด็นตรง ๆ

“สารสกัดเหี้ยยักษ์กับสารสกัดพิษงูบริสุทธิ์ อยู่ไหน”

“พี่หลิน วันนี้ไม่มีภารกิจขนส่งนี่ครับ คุณจะเอาไปทำอะไร”

เด็กฝึกงานทำหน้างงงวย หวาดหวั่นเล็กน้อย

ชื่อยาที่หลินอันเอ่ยล้วนเป็นยาที่ต้องทำเรื่องขออนุญาต ราคาแพงลิบลิ่วทุกหลอด

“บางเรื่องคุณไม่ควรรู้!”

เสียงของหลินอันเยือกเย็นดุจคำเตือน

เด็กฝึกงานเหมือนจะจับสังเกตอะไรบางอย่างได้

ความเย็นชาและความรำคาญในแววตาของหลินอันทำให้เขาหวาดกลัวขึ้นมาชั่วขณะ

ลังเลครู่หนึ่ง

“พี่หลิน... ผมให้ไม่ได้จริง ๆ ครับ”

หลินอันกวาดตามองนาฬิกาแขวนผนัง ไม่มีเวลาให้เสียเปล่า

นี่คือกุญแจสำคัญในแผน ยาเร่งพลังทั้งสองชนิดนี้ เขาจำเป็นต้องได้มาให้ได้

“กราว”

หลินอันเทปึกเงินสดที่เต็มกระเป๋าออกมา

“นี่ 700,000 ถือว่าผมซื้อ”

“แค่ขาดขั้นตอนลงทะเบียน บริษัทไม่เอาคุณยังไงหรอก”

เด็กฝึกงานนิ่งอึ้ง มองปึกเงินที่กองเต็มพื้น ไม่รู้จะทำอย่างไร

เจ็ดแสน...

ราคาที่บริษัทขายให้คนนอกก็พอ ๆ กับราคานี้แหละ

หลินอันไม่คิดจะพูดให้ยืดเยื้อ ตรงเข้าไปในห้องปฏิบัติการทันที

เวลากระชั้น ไม่จำเป็นต้องลังเล

ถึงเขาจะหยิบเอาของพวกนี้ไปโดยไม่ต้องเสียสักสตางค์ก็ได้

แต่อีกสามวันเงินก็เป็นแค่เศษกระดาษ ยิ่งกว่านั้นทั้งคู่ก็รู้จักกันอยู่

ปัญหาเงินแก้ได้ ก็ใช้เงินเปิดทาง!

ด้านหลัง เด็กฝึกงานได้สติอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะทัดทาน

แต่เมื่อนึกถึงแววตาอันเยือกเย็นของหลินอันและปึกเงินเต็มห้อง

เขาอดปลอบใจตัวเองไม่ได้

ช่างเถอะ... พี่หลินก็จ่ายเงินแล้ว ไม่ถือว่าผิดร้ายแรงเกินไปนัก

เพียงแต่ในความทรงจำของเขา หลินอันที่เคยอ่อนโยน เข้ากับคนง่าย ไม่เคยมีเรื่องกับใคร เปลี่ยนไปราวกับคนละคน

หลินอันกระชากตู้แช่เปิดออกหมดอย่างไม่ปรานี

หลังรื้อค้นพักหนึ่ง

เขายกหลอดทดลองขึ้นส่องกับโคมไฟตกแต่ง สายตาจับจ้องไปที่ขวดยาเร่งพลังสีน้ำเงินสองขวด

ของเหลวสีน้ำเงินเข้มภายใต้แสงไฟดูประหลาด

มึนเมาเคลิบเคลิ้ม

สารสกัดเหี้ยยักษ์: สารสกัดเลือดจากเหี้ยยักษ์อเมริกาเหนือ เพิ่มพละกำลังอย่างมหาศาลในเวลาสั้น ๆ

สารสกัดพิษงูบริสุทธิ์: กระตุ้นหัวใจและปอด เพิ่มพลังระเบิดและความอึดทนทานอย่างรุนแรง

ในฐานะยาเร่งพลังพิเศษ ยาทั้งสองชนิดมีสรรพคุณดีเลิศ แต่ผลข้างเคียงก็ยิ่งใหญ่หลวงนัก

ทว่า หลินอันไม่แยแส

ขอเพียงตื่นพรสวรรค์สำเร็จ ร่างกายจะฟื้นคืนสู่สภาพสมบูรณ์หลังจากการตื่น

แขนขางอกใหม่ โรคร้ายสลาย

ผู้ตื่นพลังทุกคนจะกลายเป็นนักรบที่สมบูรณ์แบบ

ไม่ใช่แค่นั้น สมรรถภาพทางกายก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ด้วยความปรารถนาต่อพละกำลังของชาติก่อน หลินอันยัดยาเร่งพลังที่เหลือในห้องปฏิบัติการใส่กระเป๋าไปด้วย

ของดี ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า

ภายในกระเป๋า เงินสดที่หายไปครึ่งหนึ่งถูกแทนที่ด้วยยาเร่งพลัง 30 หลอด

ยาพวกนี้หลังจากวันสิ้นโลกจะหยุดผลิต ใช้ไปหลอดหนึ่งก็หายไปหลอดหนึ่ง

เร่งความเร็ว เพิ่มพลังระเบิด 不畏ความเจ็บปวด เพิ่มสมาธิ

ในช่วงต้นของวันสิ้นโลก ยาเร่งพลังหนึ่งหลอดถึงขั้นพลิกสถานการณ์รบได้เลยทีเดียว

มียาเร่งพลังพวกนี้แล้ว ความมั่นใจในแผนของเขาก็สูงขึ้นอีกไม่น้อย

หลินอันเดินออกจากห้องปฏิบัติการด้วยความพอใจ เด็กฝึกงานที่รีบเก็บเงินเงยหน้ามองอย่างหวาดกลัว ก้มหน้าหลบตา

“เก็บความลับไว้สามวัน สามวันแล้วจะไปบอกใครก็ตามใจ”

ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยคแล้วเข้าก็เข้าลิฟต์ หมุนตัวยืนตรง

สายตาทั้งสองสบกันระยะไกล

แววตาอันเยือกเย็นของหลินอันทำให้เด็กหนุ่มอดหดคอไม่ได้

น่ากลัวอะไรปานนั้น...

......

ลิฟต์เคลื่อนลง

หลินอันคำนวณอย่างละเอียดว่าต้องซื้อเสบียงอะไรบ้าง สมองหมุนติ้ว

อาหาร ต้องเป็นอาหารกระป๋องให้พลังงานสูง

ช็อกโกแลตกับแท่งพลังงานต้องเตรียมเยอะ ๆ ให้พกพาสะดวก

ภายใต้พละกำลังอันแข็งแกร่งของผู้ตื่นพลัง พลังงานที่เผาผลาญก็มากกว่าคนปกติ

น้ำ ซื้อน้ำถังมาตุนก็พอแล้ว แต่ผสมกลูโคสเข้าไปได้บ้าง

อาวุธ หน้าไม้ไม่ค่อยจำเป็น

หลังจากตื่นพรสวรรค์แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีโจมตีระยะไกลห่วยๆ แบบนั้น

ส่วนอาวุธความร้อน

ปืนหายากมาก และเสียเวลาเปล่า

ตัดทิ้ง

ชุดต่อสู้หาได้หลายชุด

การต่อสู้ความเข้มสูงฉีกขาดง่าย

ส่วนโล่กันระเบิดกับเสื้อเกราะกันกระสุน

หลินอันส่ายหน้าน้อย ๆ

ภายใต้สมรรถภาพทางกายที่มากกว่าหลายเท่า เสื้อเกราะกันกระสุนไร้ประโยชน์ ส่งผลต่อความคล่องตัวเท่านั้น

ด้านอาวุธ

อาวุธเย็นเป็นตัวเลือกที่ดี

สามารถหาอาวุธอัลลอยด์มาได้สักสองสามเล่ม รับประกันว่าไม่ต้องต่อสู้ด้วยมือเปล่าเพราะคมมีดบิ่น

หลังจากวันสิ้นโลกปะทุ ถูกกฎเกณฑ์กดทับ

อานุภาพของปืน ปืนใหญ่ใด ๆ จะลดลงอย่างมาก

และภายใต้พละกำลังอันมหาศาลของผู้ตื่นพลัง ใช้อาวุธเย็นต่อสู้ เหมาะสมเหลือเกิน

“ติ๊ง ชั้นหนึ่งแล้ว”

หลินอันก้าวใหญ่เดินออกจากลิฟต์ พลิกดูแผนที่ในมือถืออย่างรวดเร็ว

แววตามุ่งมั่นร้อนแรง

“ถ้าจำไม่ผิด ที่นี่มีอุปกรณ์ชิ้นสำคัญที่ช่วยในการตื่นพลัง!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com