“คุณชมเกินไปแล้วค่ะ ต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญการประเมินอันดับหนึ่งของประเทศอย่างคุณ ฉันก็แค่เอาขวานไปลับกับประตูเท่านั้นเอง” อู๋เจินเจินกล่าว
เธอพูดความจริง ถ้าไม่มีมิติส่วนตัว เธอก็คงมองอะไรไม่ออกเลย
แต่พอคนอื่นได้ยิน กลับรู้สึกไปอีกอย่าง
เซี่ยมู่เฉินหน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ชายชุดสูทยิ่งพูดไม่ออก เมื่อครู่เหมือนเขาเป็นคนพูดเองว่าหัวหน้าคือผู้เชี่ยวชาญการประเมินอันดับหนึ่ง ถ้าเขากล้าเรียกตัวเองว่าอันดับหนึ่ง ก็ไม่มีใครกล้าเรียกตัวเองว่าอันดับสองสินะ!
โดนตบหน้าเร็วเกินไปหน่อยแล้ว!
โชคดีที่เมื่อครู่หัวหน้าไม่ได้บอกว่าหินก้อนนี้ใช้ไม่ได้ แต่หัวหน้าให้คนเอาหินไปผ่า ไม่ได้แปลว่าเขาดูไม่ออกหรอกหรือ?
เหมือนจะกู้สถานการณ์กลับมาไม่ได้แล้ว!
“คุณอู๋ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ไม่ทราบว่าคุณอู๋ดูออกได้อย่างไรว่าหยกพวกนี้เป็นของปลอม” สีหน้าของเซี่ยมู่เฉินกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
ที่จริงหยกปลอมสามก้อนนี้เองก็เป็นเหตุผลที่เซี่ยมู่เฉินเชิญอู๋เจินเจินมา ในฐานะผู้เชี่ยวชาญการประเมินอันดับหนึ่งของประเทศ หยกปลอมเหล่านี้ถือเป็นความอัปยศของเขาเช่นกัน
เขาซื้อมันกลับมาจากเมียนมา จนถึงตอนนี้ก็ยังดูไม่ออกว่ามันปลอมอย่างไร แต่พวกมันเป็นของปลอมจริง ๆ เพราะอาจารย์ของเขาตรวจพบ ทว่าอาจารย์อยากทดสอบเขา จึงไม่ยอมบอกคำตอบและให้เขานำกลับไปพิจารณาที่บ้าน น่าเสียดายที่พอเขาออกจากบ้านมาได้ไม่นาน อาจารย์ก็เสียชีวิตด้วยภาวะสมองขาดเลือด
หลังอาจารย์เสียชีวิต หลายปีมานี้เขาศึกษามันอย่างละเอียด ทั้งยังนำไปให้ผู้เชี่ยวชาญการประเมินมากมายทั่วประเทศตรวจดู แต่ก็ไม่มีใครดูออก