อู๋เจินเจินรู้สึกว่าโรงฆ่าสัตว์นองเลือดเกินไป จึงเปลี่ยนไปซื้อของที่ฟาร์มปศุสัตว์แทน
เธอซื้อหมู วัว แกะ และสัตว์ขนาดใหญ่ชนิดอื่น ๆ ทุกสายพันธุ์ อย่างละ 100 ตัว
ส่วนสัตว์ปีกตัวเล็กอย่างไก่ เป็ด ห่าน และสายพันธุ์อื่น ๆ เธอซื้ออย่างละ 10,000 ตัว ไข่ไก่ ไข่เป็ด ไข่ห่าน ไข่นกกระทา และไข่ชนิดอื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ซื้ออย่างละ 100,000 ลัง
หลังซื้อของทั้งหมดแล้ว เธอให้ฟาร์มปศุสัตว์ช่วยส่งไข่ไก่ไปยังโกดังโดยตรง ส่วนของอย่างอื่นให้ส่งไปโรงฆ่าสัตว์เพื่อชำแหละและล้างให้สะอาดก่อน แล้วค่อยนำไปส่งที่โกดังที่อู๋เจินเจินเช่าไว้
ระหว่างทางกลับโรงแรมจากฟาร์มปศุสัตว์ อู๋เจินเจินสังเกตเห็นว่าบนดาดฟ้าบ้านแทบทุกหลังในเมืองชวนมีของแขวนอยู่ พอกลับถึงโรงแรม เธอก็ถามเจ้าของร้านจนรู้ว่าของเหล่านั้นคือเนื้อแดดเดียวหมักและไส้กรอกหมัก
“หลายสิบปีก่อน บ้านเราเริ่มพัฒนาการเลี้ยงสัตว์อย่างจริงจัง ตอนแรกขายไม่ค่อยดี เนื้อเหลืออยู่บ่อย ๆ
“สมัยนั้นยังไม่มีตู้เย็น จะกินก็ยังกินไม่หมด ต่อมาทุกคนถึงได้รู้ว่าถ้าเอาเนื้อที่เหลือมาทำเป็นเนื้อหมักหรือไส้กรอกหมัก จะเก็บได้นาน แถมยิ่งเก็บนานก็ยิ่งอร่อย
“เวลาผ่านไปหลายสิบปี ถึงตอนนี้จะมีตู้เย็นเก็บอาหารได้แล้ว แต่คนที่นี่ยังชินกับการกินเนื้อหมักกันอยู่ ทุกบ้านเลยทำไว้เยอะ ๆ แขวนเอาไว้ในบ้าน อยากกินเมื่อไรก็ตัดออกมาสักชิ้น อร่อยและสะดวก บ้านเราไม่ได้มีแค่เนื้อหมักที่อร่อย เนื้อรมควันกับเนื้อหมักในไหก็ขึ้นชื่อไม่แพ้กัน”
พอได้พูดถึงของขึ้นชื่อประจำบ้านเกิด เจ้าของโรงแรมก็ภูมิใจมาก เขาแนะนำอาหารอย่างออกรสออกชาติ พูดจาคล่องแคล่วไม่มีติดขัด
“โรงแรมเราก็มีอาหารที่ทำจากเนื้อหมัก ไส้กรอกหมัก เนื้อรมควัน แล้วก็เนื้อหมักในไหเหมือนกัน ถ้าสนใจก็สั่งมาลองชิมก่อนได้นะครับ ตอนกลับก็ซื้อกลับไปด้วย จะได้ไม่เสียเที่ยวที่มาเมืองชวน”
อู๋เจินเจินมองเมนูที่เจ้าของโรงแรมยื่นให้ แล้วพบว่าเนื้อพวกนี้เอาไปทำอาหารได้หลากหลายจริง ๆ ไม่ว่าจะผัดกับผักชนิดต่าง ๆ หรือเอาไปผัดข้าวก็ได้