แม้หลังไวรัสระบาด ภัยพิบัติที่ตามมาติด ๆ จะทำให้อารยธรรมที่มนุษย์สร้างขึ้นค่อย ๆ พังทลายลง
ในวันสิ้นโลก สัญญาแต่งงานแผ่นเดียวไม่มีความหมายอะไรเลย เพื่ออาหารเพียงคำเดียว คนที่ฆ่าเมียกินลูกมีให้เห็นอยู่ดาษดื่น
เมื่อเปลือกบาง ๆ ของอารยธรรมหลุดออก มนุษย์ก็โหดร้ายยิ่งกว่าสัตว์เสียอีก
กฎแห่งป่า
แต่เมื่อนึกว่าต้องมีสถานะเป็นสามีภรรยากับคนแบบนั้นในวันที่ยากลำบากของวันสิ้นโลก อู๋เจินเจินก็รู้สึกขยะแขยงราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป
ดังนั้นถึงจะเหลือเวลาไม่มาก อู๋เจินเจินก็ยังยอมเสียเวลาขับรถมาที่เมืองจ่านเฉิงทั้งวันเพื่อมารับใบหย่า ถือเป็นการบอกลาชีวิตอันขลาดเขลาและโง่เขลาของตัวเองในอดีตอย่างเด็ดขาด
เมื่อมาถึงเมืองจ่านเฉิง อู๋เจินเจินก็ขับรถตรงไปยังสำนักงานกิจการพลเรือน
พอเดินเข้าไปในโถง หว่านอวิ๋นเผิงกับเมียน้อยก็รออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว
ขั้นตอนครั้งนี้ง่ายมาก เจ้าหน้าที่ถามไม่กี่คำถามก็ประทับตราและออกใบหย่าให้พวกเขา
แต่สิ่งที่อู๋เจินเจินคาดไม่ถึงคือ นอกจากหว่านอวิ๋นเผิงจะมารับใบหย่าแล้ว ยังมาจดทะเบียนสมรสกับเมียน้อยด้วย
ถึงจะพูดไม่ออก แต่หย่ากันแล้ว อู๋เจินเจินก็ขี้เกียจจะยุ่งกับพวกเขา
หลังรับใบหย่า อู๋เจินเจินก็นึกขึ้นได้ว่าอุตส่าห์ขับรถมาตั้งทั้งวัน ถ้าไม่ตุนอาหารทะเลกลับไปบ้างก็คงเสียเที่ยว
เมืองจ่านเฉิงอยู่ใกล้ทะเล อาหารทะเลจึงสดกว่าและถูกกว่าเมืองหนานมาก เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายปีจนชินกับการกินอาหารทะเล พอถึงวันสิ้นโลก การจะหาอาหารทะเลกินในเมืองหนานคงยากมาก
ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว ก็แวะตุนอาหารทะเลให้เรียบร้อยก่อนกลับ
อู๋เจินเจินนั่งอยู่ในรถ ค้นหาที่ตั้งและเวลาเปิดตลาดค้าส่งอาหารทะเลใกล้ ๆ
“ที่รัก รถคันนี้สวยจังเลย ได้ยินว่ากันว่าเป็นรถที่นั่งสบายที่สุดในโลกด้วยนะ” อู๋เจินเจินกำลังง่วนอยู่กับการรวบรวมข้อมูลตลาดค้าส่งอาหารทะเล จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงอุทานของเมียน้อยที่เพิ่งรับใบทะเบียนสมรสเดินออกมา