เมื่อนึกถึงพ่อที่ปกติไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษ แค่ชอบดื่มชา อู๋เจินเจินจึงไปซื้อใบชาที่ตลาดชาอีกครั้ง ทั้งผู่เอ๋อร์ เถี่ยกวนอินจากอันซี ต้าหงเผาจากอู่อี๋ซาน หลงจิ่ง เฟิ่งหวงตานฉง ไป๋หยาฉีหลาน... ทุกชนิดที่หาได้ เธอซื้ออย่างละ 1,000 จิน
เจ้าของร้านชาเห็นลูกค้ารายใหญ่เข้าร้าน ก็รีบแนะนำสินค้าอย่างกระตือรือร้น
“ต้าหงเผาต้นเก่าตัวนี้คั่วด้วยถ่านไม้ลิ้นจี่ มีกลิ่นผลไม้ติดมาด้วย รสชาติเข้มข้นกลมกล่อมมาก ลองชิมดูสิครับ!”
“ถ่านไม้ลิ้นจี่เหรอ?” อู๋เจินเจินถามอย่างสงสัย
“ก็คือชาที่คั่วด้วยถ่านจากไม้ลิ้นจี่ครับ” เจ้าของร้านอธิบาย
ดวงตาอู๋เจินเจินเป็นประกาย หากอากาศหนาวจัดในวันสิ้นโลกมีถ่านให้ก่อไฟก็คงสบายไม่น้อย
“เถ้าแก่รู้ไหมว่าหาซื้อถ่านได้ที่ไหน?” อู๋เจินเจินถาม
“เรื่องนี้ต้องไปถามช่างที่โรงคั่วถ่านข้างตลาดชานะครับ พวกเขารับถ่านมาใช้กันเป็นประจำ” เจ้าของร้านตอบอย่างมีน้ำใจ
อู๋เจินเจินซื้อชาที่คั่วด้วยถ่านไม้ลิ้นจี่ตามคำแนะนำของเจ้าของร้านไป 100 จิน แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงคั่วถ่านทันที
ไม่คิดว่าเพิ่งไปถึงก็เจอรถจากโรงงานถ่านมาส่งของพอดี พนักงานส่งของรู้ว่าอู๋เจินเจินต้องการซื้อถ่าน พอขนของลงเสร็จก็พาเธอไปโรงงานถ่านเลย
ไม่คิดเลยว่าแม้จะเข้าสู่ยุคสารสนเทศแล้ว ธุรกิจถ่านก็ยังไปได้สวย แถมยังแบ่งออกเป็นหลายประเภทตามการใช้งาน
ถ่านสำหรับต้มน้ำชากลางแจ้งมีทั้งถ่านวอลนัต ถ่านลำไย ถ่านมะกอก ถ่านเมล็ดพุทรา...
ส่วนถ่านสำหรับปิ้งย่างก็มีถ่านไม้ผลไม้ ถ่านติดไฟเร็ว ถ่านอัดแท่ง ถ่านไม้ไผ่...