“พี่ รถคันนี้ไม่เลวเลยนะ เช่ามาหรือซื้อมา?” น้องชายขนสัมภาระลงจากรถเสร็จก็อดชมไม่ได้
“ซื้อมา!”
“รถคันนี้ราคาเกือบ 2 ล้านเลยนะ! พี่มีเงินซื้อรถดี ๆ แบบนี้ได้ยังไง?” น้องชายถามอย่างตื่นเต้น
อู๋อี้เหิง น้องชายของเธอหลงใหลเครื่องจักรและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกชนิดมาตั้งแต่เด็ก เขาสังเกตเห็นรถดี ๆ ที่อู๋เจินเจินขับกลับมาทันที
เธอยังจำได้ว่าตอนน้องชายอายุ 6 ขวบ เขารอจนพ่อแม่หลับแล้วแอบรื้อวิทยุที่พ่อแม่ซื้อไว้ตอนแต่งงานจนพังยับ
แม่ถือด้ามไม้ไผ่ไล่ตีเขา แต่ใครจะคิดว่าหลังมื้อเย็น น้องชายจะประกอบวิทยุกลับคืนได้เหมือนเดิม แถมยังใช้งานได้ดีไม่ต่างจากก่อนหน้า แม่ถึงกับฆ่าไก่ตัวเล็กมาทำอาหารให้เขาเป็นพิเศษเพื่อไถ่โทษ
ตั้งแต่นั้นมา น้องชายก็หมกมุ่นกับเครื่องจักรและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แม้ตอนนี้ยังเรียนมัธยมปลาย แต่ก็ได้รางวัลจากการแข่งขันออกแบบเครื่องจักรและอิเล็กทรอนิกส์มามากมายแล้ว
“พ่อ แม่ หนูหย่าแล้ว!” อู๋เจินเจินวางช้อนตะเกียบลงแล้วพูดอย่างจริงจัง
“หย่าก็ดีแล้ว ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นไม่คู่ควรกับพี่เลย” อู๋อี้เหิงเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาพูดอย่างเดือดดาล
“ใช่ อยู่กับครอบครัวแบบนั้นก็ไม่ดีต่อซินเอ๋อร์ หย่าเสียก็ดีแล้ว” แม่จับมืออู๋เจินเจิน พลางพูดเสียงอ่อนโยน
“แล้วซินเอ๋อร์...”
“แม่วางใจได้ ซินเอ๋อร์อยู่กับหนู หนูได้สิทธิ์ดูแลเธอแต่เพียงผู้เดียว”
“งั้นรถคันนี้เป็นสินสมรสที่แบ่งกันมาเหรอ?”
“เปล่าค่ะ หนูออกจากบ้านมือเปล่า เพื่อซินเอ๋อร์ หนูไม่อยากพัวพันกับพวกเขาให้มากความ”
อู๋เจินเจินกำลังคิดว่าจะอธิบายที่มาของรถให้พ่อแม่กับน้องชายฟังอย่างไรดี ลังเลว่าจะบอกพ่อแม่เรื่องที่เธอกับซินเอ๋อร์กลับชาติมาเกิดหรือไม่