ด้านนอกเกาะพายุฝนกระหน่ำ ฟ้าร้องครืนครั่น
ด้านในเกาะท้องฟ้าแจ่มใส ลมสงบคลื่นนิ่ง
อัญมณีส่องประกายราวกับกระจกเงา สะท้อนท้องฟ้าที่ควรจะไร้เมฆ แต่ความเป็นจริงกลับเป็นพายุฝนกระหน่ำ เงาสะท้อนในอัญมณีคือท้องฟ้าด้านนอกเกาะนั่นเอง
ทุกคนสบตากัน เห็นความหนักอึ้งในแววตา
“ทางเข้าดันเจี้ยนอยู่ไหน?” เซี่ยมู่หันไปถามเซี่ยหมินถัง ผู้ซึ่งไม่ถูกกับหนังสือเรียนเอาเสียเลย
เซี่ยหมินถังเดินไปสองก้าว ตรงนั้นมีทางเข้าถ้ำเหมือง “ตรงนี้ ระบบแจ้งว่าเวลาที่ไหลไม่เท่ากัน ข้างใน 1 ชั่วโมง ข้างนอก 12 ชั่วโมง แนะนำให้จัดทีม 4-5 คน ไม่จำกัดเลเวล คำแนะนำ นี่คือดันเจี้ยนแนวผ่านด่าน”
ผู้บัญชาการน้ำพุ หรือก็คือหยางซินจื่อ ครุ่นคิด “แปลว่าเราอาจต้องร่วมมือกัน?”
เซี่ยมู่เสริมตาม “ไม่จำกัดเลเวล หมายความว่าไม่เน้นพละกำลัง”
“ดูท่าเราต้องระวังตัว และต้องรีบออกมาให้ไว” คุณยายสุขสันต์ หรือเวินหลานซง ก็ออกความเห็นอย่างแข็งขัน
ทุกคนสบตากัน เวินหลานซงถือโล่ อาสานำหน้า
บนทวีปเอเซอลาน คนทั่วไปอายุขัยเฉลี่ย 200 ปีขึ้นไป เวินหลานซงวัยหลักสิบกำลังอยู่ในช่วงหนุ่มสาว ยิ่งเป็นอาชีพนักสู้ยิ่งอายุยืนยาวกว่าเดิม
ไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนเดินเข้าปากถ้ำเหมืองอย่างระมัดระวัง
ก้าวเข้าไปในปากถ้ำเหมืองอัญมณี ตรงปากถ้ำฝังอัญมณีสีขาวใสขนาดยักษ์ พื้นผิวเหมือนกระจกสะท้อนร่างทั้งสี่คนได้ชัดเจน แต่เพียงเงาสะท้อนของแต่ละคนมีชั้นสีหม่นคลุมอยู่ใต้ดวงตา
สี่คนเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ กระจกอัญมณีชิ้นเล็ก ๆ เรียงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แสงสีขาวจากทางเข้าด้านหลังค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปกับแสงสีสลัวหลากสีในส่วนลึกของเหมือง