เกมเอาชีวิตรอด เปิดร่างเป็นสาวน้อยเวทมนตร์

ตอนที่ 4 เกมเอาชีวิตรอด เปิดฉากเป็นสาวน้อยเวทมนตร์

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยังดีที่อยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ แม้จะบุกรุกอาณาเขตก็ไม่ถูกโจมตี ช่างประมาทจริง ๆ ข้อได้เปรียบจากการเกิดใหม่ทำให้เธอเผลอวางท่าสูงส่งโดยไม่รู้ตัว ละเลยอันตรายรอบข้างจนได้ กล่องสมบัติถึงมือแล้ว การลอบเร้นหลายชั่วโมงก็เสียพลังไปมาก เซี่ยมู่ไม่สำรวจต่ออีก ว่ายกลับต้นน้ำ

เซี่ยมู่หันไปมองครู่หนึ่ง หมึกวงแหวนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังโขดหินยังจ้องเขม็งมาที่เธอ

บนผิวน้ำที่ระยิบระยับ แพไม้ลำน้อยลอยนิ่ง ๆ นกทะเลหลายตัวบินผ่านเหนือหัว เหมือนไม่เห็นแพไม้ลำนี้ก็บินจากไป

“แผละ!” เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้น เซี่ยมู่ปีนขึ้นมาจากน้ำขึ้นมาบนแพ ชุดคลุมทะเลดาราห่อหุ้มร่างกายเกือบทั้งหมด ยกเว้นมือเท้าและเส้นผม ยังแห้งสนิทเหมือนก่อนลงน้ำ ตอนนี้ก็ไม่มีเงื่อนไขจะชำระล้าง เซี่ยมู่จึงแค่จัดทรงผมเล็กน้อย แล้วหยิบกล่องสมบัติสีเงินออกมา นี่คือกล่องเงินที่จะได้ของสีม่วงแน่นอน และมีโอกาสได้ของสีส้ม!

จากนั้นก็มาถึงช่วงเวลาตื่นเต้นของการเปิดกล่อง เซี่ยมู่ก็อ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายอีกครั้ง เปิดกล่อง!

ได้รับสิ่งของ[แบบแปลนบ้านเวทมนตร์ (ส้ม)×1, เมล็ดต้นไม้อาบแสง (น้ำเงิน)×1, โมดูลโต๊ะประกอบ (ขาว)×1, เมล็ดข้าวสาลี×10, ชุดเครื่องเทศสุดคุ้ม×1]

ว้าว โชคดีขนาดนี้เลยเหรอ ได้ของสีส้มออกมา เธอจะเป็นผู้ถูกเลือกแห่งตำนานจริง ๆ หรือเนี่ย! ลูกหลานแห่งโชคชะตา!

ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อให้ไม่ได้เป็นอุลตร้าแมนหรือเหล่านักรบพรีเคียวก็ไม่เป็นไรแล้ว

ยังไม่ทันที่เซี่ยมู่จะได้วางมาดไปมากกว่านั้น ก็เห็นชื่อและคำอธิบายสิ่งของ

[แบบแปลนบ้านเวทมนตร์:

ฟังก์ชัน: ภายในฝึกสมาธิความเร็ว×2 เพิ่มญาณหยั่งรู้และการรับรู้ 30% มีโอกาส 10% ที่จะเข้าใจแจ่มแจ้ง (แล้วแต่บุคคล คนธรรมดาอย่างน้อย 10%); ประกอบด้วยโต๊ะเล่นแร่แปรธาตุ โต๊ะปรุงยา เบาะนั่งสมาธิ ห้องฝึกเวทมนตร์ (ประกอบด้วยหุ่นฝึกเล่นแร่แปรธาตุ ค่ายตรวจจับ); เมื่อถูกทำลายมีความสามารถซ่อมแซมอัตโนมัติ หากความเสียหายเกิน 90% ไม่สามารถซ่อมได้ การทดลองเวทมนตร์ใด ๆ ภายในบ้านเวทมนตร์จะได้รับความคุ้มครองทั้งหมด

วัสดุก่อสร้าง: ไม้ดาวจม (ม่วง)×30, ผงโลหะลับ (ม่วง)×500ก., หินออบซิเดียน (ม่วง)×20, ผลึกพลังงานเวท (ม่วง)×4, ปรอท (น้ำเงิน)×1ล., น้ำพุแสงจันทร์ (น้ำเงิน)×1ล., เกล็ดผีเสื้อฝัน (ส้ม)×10ก., มุกเซวียนหลาน (แดง)

วัสดุเพิ่มเติมภายในห้อง: โต๊ะเล่นแร่แปรธาตุ: หินแกรนิตต้านเวท (น้ำเงิน)×1, โลหะลับ (ส้ม)×1

โต๊ะปรุงยา: โลหะลับ (ม่วง)×1, เรซินเอลฟ์ (น้ำเงิน)×1

เบาะนั่งสมาธิ: หญ้าสมาธิ (ม่วง)×1, ปุยเมฆ (น้ำเงิน)×10

ห้องฝึก: เจลสไลม์ระดับสูง (น้ำเงิน)×10]

รายการยาวเหยียดนี้ทำให้เซี่ยมู่ตะลึงไปหมด ไม่สิ ใครที่ไหนจะมาหาของพวกนี้ได้ในช่วงต้นเกม!

พวกนี้เกือบทั้งหมดเป็นวัสดุเวทมนตร์ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเหล่านักเวทเป็นพวกใช้ของแพง ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลและเวลาเลี้ยงดู ขาดชาติที่แล้วเซี่ยมู่เริ่มต้นไม่ดี เลือกอาชีพนักสู้แนวเรนเจอร์ วัสดุหลายอย่างที่นี่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ถ้านี่ไม่ใช่แค่แบบแปลน แต่เป็นของสำเร็จรูปล่ะก็ คงเป็นคุณภาพเริ่มต้นสีแดง หรือแม้แต่สีทองเลยทีเดียว แล้วแบบนี้จะต้องเก็บไปถึงเมื่อไหร่กัน ยังดีที่ของล้ำค่าที่สุดอย่างมุกเซวียนหลานเธอมีแล้ว แต่นั่นเป็นเธอเตรียมไว้ทำคทาเวทมนตร์นะ! ร้องไห้เลย .เจพีจี

แล้วเธอนี่มันโชคแบบไหนกัน ถ้าช่วงต้นเกมได้ของสีส้มอย่างอื่น ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรหรือเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง จะได้เปรียบมากขนาดไหนกันเชียว เฮ้อ~

เก็บแบบแปลนอย่างระมัดระวัง ยัดเข้าไปในชุดคลุมเวทมนตร์ ชุดคลุมตัวนี้เป็นทรัพย์สินแพงที่สุดของเธอแล้ว กระเป๋าในเกมอาจถูกปิดการใช้งานด้วยเหตุต่าง ๆ แต่ของเก็บของส่วนตัวแทบจะไม่มีทาง

หยิบอันต่อไป[เมล็ดต้นไม้อาบแสง (น้ำเงิน): เมื่อปลูกในแปลงเกษตร มันจะดูดซับพลังงานเพื่อเติบโต และแผ่ความร้อนอบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์]

นี่เป็นต้นไม้ที่ดีจริง ๆ ขาดชาติที่แล้ว ภัยพิบัติแรกที่เธอเจอคือความหนาวเย็นสุดขั้ว และเพราะอยู่ในช่วงฤดูฝน ทำให้เกิดพายุหิมะครั้งใหญ่ ผู้คนล้มตายนับไม่ถ้วน ต้นไม้ที่แผ่ความร้อนได้แบบนี้ดีมาก ๆ เลย!

อันต่อไปคือโมดูลโต๊ะประกอบ เซี่ยมู่วางมันลงบนแกนกลางของแพไม้ วินาทีถัดมาบนแท่นก็ปรากฏแผงใหม่ขึ้นมา[โต๊ะประกอบ]ต่อจากนี้ถ้าเปิดได้แบบแปลน ก็สามารถมาที่นี่ใช้พลังจิตผลิตเป็นชุดได้แล้ว

เมล็ดข้าวสาลีไม่ได้มีอะไรพิเศษ คล้ายกับบนโลกบ้านเกิด เอาไปรวมกับเมล็ดอื่น ๆ ไว้ รอให้เธอมีเวลาว่างค่อยทำกระถางปลูกสักสองสามอัน

เปิดกล่องเสร็จ เพราะโชคที่มาเป็นคู่สุขทุกข์แบบนี้ เธอได้สัมผัสประสบการณ์รถไฟเหาะหัวใจอีกรอบ เซี่ยมู่เริ่มจัดเก็บของที่ได้จากทะเล

ปะการังเกลือสามลัง เซี่ยมู่หยิบหินจากวัสดุพื้นฐานออกมา ทุบปะการังเกลือให้หมดจนกลายเป็นผงละเอียด แต่ปะการังใต้ทะเลยังไงก็มีสิ่งเจือปน ช่วงนี้แหละ ต้องใช้สุดยอดอาวุธลับที่เธอค้นพบแล้ว

ตาดาดาด้า! คือถุงน่องไง! อันนี้ก็เปิดกล่องได้มา แต่ไม่ใช่ถุงน่องผู้หญิง แต่เป็นถุงน่องผู้ชายสองคู่ เซี่ยมู่ที่ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางเขา ไม่เคยเห็นโลกภายนอกถึงกับตะลึง

กรองด้วยถุงน่องที่สะอาดแล้ว เหลือเกลือไม่ถึงสามลัง แผงแสดงว่ามีทั้งหมดประมาณ 28 กิโลกรัม เก็บไว้ 10 กิโลกรัม พอดีหนึ่งลัง ที่เหลือเอาไปแลกวัสดุพื้นฐาน เซี่ยมู่ก็รู้ดีว่าช่วงนี้เกลือขายไม่ได้ราคา ทุกคนเพิ่งเข้าวงการเกม ยังไม่มีน้ำ ใครจะไปอยากได้เกลือมากมาย แต่ขายถูก ๆ ขายได้หลายชิ้นก็พอไหว เกลือพวกนี้ก็ไม่ได้เสียแรงอะไร ตอนบ่ายสาหร่ายหินโขดที่ขายดี เธอคิดจะไปแลกของที่มีประโยชน์อีกสักหน่อย

ตอนนี้เพิ่งจะสาย ๆ ของที่นักเล่นมีก็ยังน้อยเกินไป

เซี่ยมู่เปิดแผงเกม ค้นหาหมวดแลกเปลี่ยน วางเกลือ 18 กิโลกรัมลงในช่องไอเทม ด้านบนขึ้นว่า[เกลือบริสุทธิ์คุณภาพสูงอุดมแร่ธาตุ]ตั้งค่า 1 ชุด 10 กรัม แลกเปลี่ยนกับวัสดุพื้นฐาน 1 หน่วย (ไม้ เหล็กเส้น หิน ฯลฯ)

จากนั้นกลับไปที่หน้าต่างแชท โพสต์ข้อมูลการแลกเปลี่ยน

[เลี้ยงทั้งหมู่บ้าน: โซนแลกเปลี่ยนมีเกลือบริสุทธิ์คุณภาพสูง แลกด้วยวัสดุพื้นฐาน ใครมาก่อนได้ก่อน!]

[เลี้ยงทั้งหมู่บ้าน: โซนแลกเปลี่ยนมีเกลือบริสุทธิ์คุณภาพสูง แลกด้วยวัสดุพื้นฐาน ใครมาก่อนได้ก่อน!]

[เลี้ยงทั้งหมู่บ้าน: โซนแลกเปลี่ยนมีเกลือบริสุทธิ์คุณภาพสูง แลกด้วยวัสดุพื้นฐาน ใครมาก่อนได้ก่อน!]

ช่วงเที่ยง คนส่วนใหญ่หยุดตักกล่อง พักผ่อนและเติมอาหาร ข้อความสามบรรทัดติดกัน ทำให้หลายคนสังเกตเห็น

[ผู้บัญชาการน้ำพุ: เกลือเยอะจัง ผมยังตักกล่องแย่ ๆ อยู่เลย ผู้เล่นระดับเทพเริ่มขายเกลือแล้วเหรอ?]

[อย่าเร่ง ซุปกำลังตุ๋น: ไปแลกมาหน่อย ได้เรื่องจริง ๆ สมเป็นเกลือบริสุทธิ์คุณภาพสูง]

[สุดโหดอันดับหนึ่งของเน็ต: น้ำทะเลเค็มขนาดนี้ พวกแกยังต้องแลกเกลืออีกเหรอ]

[สิบโทตัวน้อย: คนข้างบน น้ำทะเลใช้แทนเกลือไม่ได้นะ]

[ข้าคือปีศาจน้อย: แต่ตอนนี้ใครจะใช้เกลือล่ะ ข้าแทบกระหายน้ำตายอยู่แล้ว]

[ข้ากับการเรียนไม่ถูกกัน: เกลือยังสำคัญมาก แต่การทำเกลือตอนไฟไม่พอมันยากชะมัด]

[บ้านมีผู้เฒ่า: เพราะงั้นตอนนี้มันถูก ไถ่มาสต็อกไว้หน่อย อีกสองวันไม่ใช่ราคานี้แล้วแหละ]

ช่องแชทวุ่นวายมาก เกลือยังไงก็ขายไม่หมดในเร็ว ๆ นี้ เซี่ยมู่ไม่ดูต่อ หาแผ่นแป้งออกมา กินกับน้ำเปล่า ของอย่างนี้จริง ๆ แล้วอร่อยกว่าแครกเกอร์แห้ง ๆ อยู่ เอาเป็นมื้อเที่ยงก็แล้วกัน

พักเที่ยงไปครู่หนึ่ง ร่างกายที่แข็งแรง ถึงอยู่ในสภาพแวดล้อมเลวร้ายก็ยังฝึกกล้ามเนื้อได้ แบบนี้ทนทานมาก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป