หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เชฟเซี่ยก็ได้เวลาพักผ่อนเสียที มองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าช่วงบ่ายวันนี้กล่อง treasure ที่เปิดได้เป็นกล่องไม้ทั้งหมด และไม่ได้ของใช้บนเตียงแม้แต่ชิ้นเดียว เพื่อไม่ต้องนอนบนเตียงไม้กระดาน เซี่ยมู่จึงวางแผนว่าจะไปหาซื้อที่เขตแลกเปลี่ยนหลังมื้อเย็น
อาจเพราะอากาศตอนนี้ยังค่อนข้างหนาว คนที่เปิดได้ของกันหนาวก็เลยมีน้อย เซี่ยมู่กินขนมปังแห้งๆ ไปครึ่งก้อนแล้ว กว่าจะเจอคนขายผ้าห่มนอน
แต่ข้อแลกเปลี่ยนของเขาคือเครื่องเทศ เป็นเครื่องเทศที่เซี่ยมู่ไม่รู้จักด้วยซ้ำ
เซี่ยมู่ คนจนๆ ที่เป็นมือใหม่หัดทำอาหาร แม้เธอจะ "จน" แต่ยังยึดมั่นในความตั้งใจ มีเพียงอาหารเรียบง่าย แต่ถึงจะเป็นอาหารเรียบง่าย เธอก็ยังทำเละได้ทุกที เลยเคยสงสัยว่าพรสวรรค์ของเธอแจกผิดคนหรือเปล่า
คนที่ทำอาหารไม่เป็นจะต้มยาเก่งได้จริงเหรอ?
แน่นอน ต่อมาพิสูจน์แล้วว่าทำได้ และสรรพคุณยาดีมากด้วย ส่วนรสชาติประหลาดจนจะกินลงหรือเปล่า นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เซี่ยมู่แชทส่วนตัวหาคนขาย
[เลี้ยงทั้งหมู่บ้าน: สวัสดี ฉันขอแลกอันนี้กับผ้าห่มของเธอได้ไหม? ชุดเครื่องเทศสุดคุ้ม×1]
ถึงจะพูดเป็นการถาม แต่เซี่ยมู่ทำการแลกเปลี่ยนไปแล้วละ ถึงเธอจะไม่รู้จักเครื่องเทศ แต่ก็อดใจไม่ไหวเพราะในชุดมีสารพัดอย่าง
[เลี้ยงทั้งหมู่บ้าน: อีกอย่าง ฉันไม่มีเครื่องครัวระดับฟ้า เอาของระดับฟ้าอย่างอื่นแลกกับ[คู่มือเริ่มต้นแม่มดน้อย(ฟ้า)]ของเธอได้ไหม?]
ใช่แล้ว จุดประสงค์ของเธอไม่ใช่การถามหาเครื่องเทศ เธอถือเครื่องเทศไว้ก็ไม่มีประโยชน์ เอาไปแลกได้หมด เหตุผลสำคัญที่สุดที่เธอแชทหาคืออีกอย่างที่คนคนนี้ลงขาย