พานจื่อรู้ว่าชีวิตของตัวเองคงถูกยมราชส่งคืนมาให้จริง ๆ แล้ว เขาเงยหน้าขึ้นจ้องจู้หมิงเยว่
“ยาวิเศษที่เธอให้ฉันดื่มเมื่อกี้มันคืออะไรกันแน่”
จู้หมิงเยว่กลืนน้ำลายที่ฝืดคอลงไป “เป็นยาฟื้นฟูที่ได้จากชุดของขวัญมือใหม่ของระบบ ฉันมีอยู่แค่ขวดเดียว”
พานจื่อไม่ตอบ
เขาใช้มือใหญ่หยาบกร้านกดลงบนแผลเป็นที่เพิ่งมีเนื้อใหม่ขึ้นมาอย่างแรงอยู่สองสามครั้ง
ร่างกายที่เคยพังยับเยินกลับฟื้นคืนกำลังขึ้นมาจริง ๆ
นอกจากความเจ็บแปลบตอนเนื้อใหม่ถูกดึงรั้งแล้ว เขาก็ไม่รู้สึกถึงความสิ้นหวังจากชีวิตที่กำลังเลือนหายอีกต่อไป
“เมื่อกี้เธอบอกว่าคุณชายสามยังมีชีวิตอยู่”
เสียงของพานจื่อแหบพร่าอย่างหนัก เขาจ้องหญิงร่างผอมบางบนที่นั่งคนขับ ราวกับกลัวว่าจะฟังผิดไปแม้แต่คำเดียว
“เขาสบายดีมาก”
จู้หมิงเยว่ทอดมองชายผู้แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าตรงหน้า
“คุณคุ้มกันเขาออกไปได้”
“เขาใช้สิ่งของที่พวกคุณเสี่ยงชีวิตนำออกมาจากหอคอยโบราณตระกูลจาง ทำแผนของนายสามจนสำเร็จ”
“เขาได้กลายเป็นอู๋เสี่ยวฝอเหยียที่ทุกคนต่างยำเกรง”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น พานจื่อก็เงียบไปเนิ่นนาน เขาพิงพนักเบาะรถตู้เก่าคร่ำคร่าแล้วเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคู่นั้นซึ่งปกติเต็มไปด้วยความดุดันและระแวดระวัง มีเส้นเลือดแดงเรื่อปรากฏขึ้น
“ดี”
พานจื่อเค้นคำนี้ออกมาจากลำคอ
“ขอแค่คุณชายสามออกไปได้ครบถ้วนปลอดภัย ชีวิตต่ำต้อยของพานจื่ออย่างฉัน ต่อให้ต้องแลกด้วยการตายร้อยครั้งก็ยังคุ้ม”
จู้หมิงเยว่เห็นท่าทางของเขาแล้วรู้สึกขมขื่นขึ้นมาอย่างยากจะบรรยาย
นี่คือดวงวิญญาณผู้ภักดีที่ทำให้คนอ่านเรื่องนั้นรู้สึกค้างคาใจที่สุด
“แต่ตอนนี้คุณยังไม่ตาย”
จู้หมิงเยว่ชี้ไปยังหมอกสีเทาขาวหนาทึบนอกหน้าต่างรถ
“คุณถูกดึงเข้ามาในเกมเอาชีวิตรอดที่ไม่เกี่ยวข้องกับโลกของพวกคุณเลย”
“แต่ถ้าไม่เดินหน้าต่อ เราสองคนคงตายอยู่ที่นี่ในไม่ช้า”
พานจื่อหันมา “น้องสาว แล้วที่นี่มันที่ไหนกันแน่”
“ระบบอะไรที่เธอพูดถึงนั่นคืออะไรกัน”
“แล้วเธอเป็นใคร”
“ทำไมถึงรู้เรื่องคุณชายสาม”
พานจื่อยิงคำถามติดกันถึงสี่ข้อ
ทุกคำถามแฝงความระแวดระวังที่กดดันคนฟังแบบนักเลงอาชีพ
จู้หมิงเยว่รู้สึกคอตีบตัน
เธอมองดวงตาคู่นั้นของพานจื่อที่ราวกับมองทะลุถึงใจคนได้
เธอไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไร
จะบอกว่าฉันเคยอ่านเรื่องราวของพวกคุณงั้นหรือ?
จะบอกว่าพวกคุณเป็นแค่ตัวละครที่ถูกแต่งขึ้นในนิยายของโลกฉันงั้นหรือ?
คำพูดไร้สาระอย่างนั้น ต่อให้ไม่ใช่พานจื่อ แต่เป็นคนปกติคนไหนก็ไม่มีทางเชื่อ
อีกอย่าง เธอไม่อยากใช้คำว่าตัวละครที่ถูกแต่งขึ้นมาตัดสินพวกเขา เพราะในใจของเธอ คนเหล่านี้ล้วนมีชีวิต มีเลือดเนื้อ มีรอยยิ้มและน้ำตา
“ระบบเป็นคนบอกฉัน”
จู้หมิงเยว่โยนเรื่องทั้งหมดให้ระบบสายสัมพันธ์อย่างไม่ลังเล
“ตอนที่ฉันถูกดึงเข้ามาในเกมนี้ ฉันผูกมัดกับสิ่งที่เรียกว่าระบบสายสัมพันธ์ขั้นสุดยอด”
“ระบบบอกว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมรบของฉัน”
“มันยังถ่ายทอดข้อมูลกับภาพเหตุการณ์ในอดีตของคุณมาให้ฉันด้วย”
“ในนั้นมีทั้งอู๋เสีย แล้วก็หอคอยโบราณตระกูลจาง”
เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ จู้หมิงเยว่จงใจกดเปิดหน้าต่างเสมือนตรงหน้า
เธอท่องอยู่ในใจ
เปิดสิทธิ์การมองเห็นหน้าต่างให้พานจื่อ
พานจื่อมองหน้าจอสีน้ำเงินกึ่งโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวอักษรขนาดใหญ่บนหน้าจอเขียนไว้อย่างชัดเจน
ด้านล่างยังมีข้อความบรรทัดเล็กเขียนว่า:【บุคคลที่ผูกมัดสายสัมพันธ์ในปัจจุบัน—พานจื่อ】
“ดูสิ”
จู้หมิงเยว่ชี้ไปที่ตัวอักษรบนหน้าจอ
“ข้างบนเขียนชื่อคุณไว้”
พานจื่อจ้องหน้าต่างกลางอากาศอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนยื่นมือออกไปลองกวัดแกว่งสองสามครั้ง
นิ้วมือทะลุผ่านแสงเงาว่างเปล่าไปตรง ๆ ไม่ได้สัมผัสสิ่งที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย
หน้าจอเรืองแสงนี้เกินกว่าความรู้ความเข้าใจปกติของเขาไปไกล
ทั้งชีวิตนี้เขาติดตามนายสามไปลงสุสานประหลาดมานับไม่ถ้วน ทั้งศพโลหิตและจงจื่อก็เคยเจอมาหมดแล้ว แต่สิ่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยีแบบนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
“เมื่อก่อนไอ้พั่งจื่อชอบพูดอยู่เรื่อยว่าปลายทางของวิทยาศาสตร์คือไสยศาสตร์” พานจื่อดึงมือใหญ่หยาบกร้านกลับมา แล้วถูคราบโคลนกับขากางเกงลายพรางเก่า ๆ “ฉันว่าเขาพูดเหลวไหล ปลายทางของไสยศาสตร์น่ะคือเรื่องที่ไร้เหตุผลสิ้นดี ถ้ากิจการของนายสามในอดีตหาเทคโนโลยีแบบนี้มาได้ คงไม่มีใครกล้าท้าทายพวกเราในวงการอีกแล้ว”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา ใจที่จู้หมิงเยว่กลั้นไว้จนจุกคอก็คลายลงในที่สุด
อย่างน้อยเขายังบ่นได้ แสดงว่าสภาพจิตใจเริ่มมั่นคงขึ้นแล้ว
คนอย่างพานจื่อที่ใช้ชีวิตอยู่บนคมมีด มีสภาพจิตใจแข็งแกร่งจนไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย
เมื่อครู่ยังอยู่ในหอคอยโบราณตระกูลจาง ร้องเพลงอำลาคุณชายสาม เตรียมปลิดชีวิตตัวเองอยู่เลย แค่พริบตาเดียวก็หันมาศึกษาหน้าจอเสมือนในรถตู้ที่ลมโกรกคันนี้แล้ว
เสียงท้องร้องดังขึ้นอย่างกะทันหันในห้องโดยสารแคบ ๆ ดังเสียจนกลบเสียงเครื่องยนต์สั่นตอนรถห้าวหลิงหงกวงเดินเบา
จู้หมิงเยว่ยกมือกุมท้องโดยไม่รู้ตัว
ในสถานะส่วนตัวบนหน้าต่าง ค่าความหิวของเธอลดลงมาจนแตะขอบเส้นสีเหลืองแล้ว แต่เสียงเมื่อครู่ไม่ได้มาจากเธอ หากดังมาจากที่นั่งข้างคนขับ
พานจื่อลูบท้องที่เพิ่งมีเนื้อใหม่งอกขึ้นมา แล้วเอนหลังพิงเบาะรถยนต์หนังลอกอย่างไม่ใส่ใจ
บนใบหน้าไม่มีความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย
“มีอะไรกินไหม?” เขาหันมาถามจู้หมิงเยว่ “ยมราชไม่เอาชีวิตฉันไปแล้ว อย่างน้อยคงไม่ปล่อยให้ฉันอดตายในรถพัง ๆ คันนี้หรอกมั้ง”
จู้หมิงเยว่รีบเปิดกระเป๋าส่วนตัวในหน้าต่างระบบ ในชุดของขวัญคุ้มกันมือใหม่ยังมีบิสกิตอัดแข็งสองก้อนกับน้ำดื่มสองขวด
เธอกดรับของ
ก้อนสี่เหลี่ยมสีเขียวสองก้อนที่ห่ออย่างแน่นหนา กับน้ำสองขวดไร้ฉลากปรากฏขึ้นในมือของเธออย่างไร้ที่มา เธอหันไปยื่นของให้พานจื่อ
พานจื่อมองอาหารที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า เปลือกตากระตุกสองครั้งอย่างควบคุมไม่ได้
เขาไม่ถามอะไรทั้งนั้น ใช้มือเดียวฉีกถุงพลาสติกของบิสกิตอัดแข็ง แล้วดื่มน้ำแร่ที่ไม่รู้ที่มาคู่กัน กลืนอาหารแห้งแข็งโป๊กลงท้องไปในไม่กี่คำ
อาหารหยาบ ๆ แบบนี้เป็นของที่พบได้ทั่วไปที่สุดในกองทัพ เขาเคยกินมานับครั้งไม่ถ้วน แต่คราวนี้กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา