ซูเหล่าโถวรู้สึกเหมือนมีเสียง "วี้ด" ดังก้องในหัว ราวกับมีคนตีฆ้องทองเหลืองข้างหู ทำให้เขามืดมัวไปหมด
เยี่ยเอ๋อร์สารภาพแล้วหรือ? หล่อนกล้าสารภาพได้ยังไง? หล่อนทำได้ยังไง?
หล่อนไม่รู้หรือว่าถ้าสารภาพออกมาก็คือทางตัน!
อีกอย่าง เขาคือพ่อแท้ๆ ของหล่อนนะ!
หล่อนจะเอาพ่อแท้ๆ ไปชี้เป็นผู้ร้ายได้ยังไง?
ซูเหล่าโถวยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อไป ไม้กักคออันหนักอึ้งก็ถูกสวมลงบนคอของเขาแล้ว
ไม้กักคอนั้นทำจากไม้เอล์มแข็ง หนักอย่างน้อยยี่สิบชั่ง ไม้ที่เย็นเฉียบและหยาบกระด้างเสียดเข้ากับคอจนเจ็บ ไหล่ก็ถูกกดให้ห่อลง
จากนั้น โซ่เหล็กเส้นหนึ่งก็พันรอบข้อมือของเขาพร้อมเสียง "กราว" รัดแน่นจนกระดูกดังกรอบแกรบ
"พาตัวไป!" เจ้าหน้าที่ตำรวจกระชากโซ่เหล็ก ร่างของซูเหล่าโถวถูกฉุดจนเซไปข้างหน้า แล้วถูกลากออกจากห้องนอนอย่างทุลักทุเล
ในลานบ้าน ซูเหล่าไท่ได้ยินเสียงดังกล่าว ก็รีบวิ่งตามออกมาจากห้องครัวอย่างโซซัดโซเซ
เมื่อเห็นสามีแก่ของตนถูกสวมไม้กักคอ ล่ามโซ่เหล็ก ตกใจจนแทบสิ้นสติ ร้องไห้โฮแล้วพุ่งเข้าไป: "พวกแกปล่อยเขาไป! แกมีสิทธิ์อะไรมาจับคน? พ่อแก่—"
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยื่นมือขวางนางไว้ พูดหน้าตาเฉย: "ศาลประจำเมืองกำลังทำคดี ใครไม่เกี่ยวข้องหลีกไป!"
แล้วผลักส่งๆ ซูเหล่าไท่ก็เซล้มลงไปกองกับพื้น ผ้าพันแผลที่ห่อหุ้มฝ่ามือกระแทกกับพื้นจนเลือดซึมออกมาเป็นวงกว้าง เจ็บจนนางร้องโอดโอย